UZASADNIENIE WYROKU Z 16 WRZEŚNIA 2026 ROKU
Formularz UK 1
II K 715/26
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.
1.
USTALENIE FAKTÓW
1.1.
Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.1.1.
U. Z.
w dn. 15.09.2026r. w M. przy ul. (...) kierując pojazdem mechanicznym marki J. nr rej. (...) nie zastosował się do ciążącego na nim zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wydanego przez Sąd Rejonowy w Częstochowie o sygn. (...),
tj. czyn z art. 244 k.k.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
Dowód
Numer karty
Sąd Rejonowy w Częstochowie wyrokiem nakazowym z 8.07.2026r., sygn. (...), prawomocnym od 14.08.2026r., uznał U. Z. został winnym czynów z art. 86b § 1 pkt 4 k.w. w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 2 PRD oraz z art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 6 ustawy o kierujących pojazdami, i za to skazał go na karę grzywny 2.500 zł oraz orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na karę 1 roku, który to zakaz biegł od 14.08.2026r.
Odpis w/w wyroku został oskarżonemu skutecznie doręczony na jego adres zamieszkania - oskarżony potwierdził, że od wielu lat jest to jego aktualny adres do doręczeń. Przesyłka była podwójnie awizowana, więc uznano ją za doręczoną, zgodnie z przepisami prawa.
odpis wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Częstochowie, sygn. (...)
57
EPO dot. wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Częstochowie, sygn. (...)
59
wyjaśnienia U. Z. dot. adresu
61
U. Z. w przeszłości dopuszczał się wielokrotnie przestępstw różnorodzajowych, jego pierwszy wyrok skazujący zapadł w 1992r. Wobec niego do tej porty wydano 28 wyroków skazujących. Ostatni wyrok wobec niego zapadł 29.01.2021r. za popełnienie czynu z art. 242 § 3 kk na karę 3 miesiące pozbawienia wolności, ale po odbyciu 25 dni kary został warunkowo zwolniony na okres próby 3 lat i nałożono na niego dozór kuratora; warunkowe zwolnienie nie było uchylane. Poprzedni wyrok skazujący jest z 2015r. za czyn z art. 291 § 1 k.k.
Ostatni wyrok dot. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji wobec oskarżonego zapadł wobec oskarżonego 2.03.2002r., sygn. (...) przez Sąd Rejonowy w Częstochowie, za czyn z art. 178a § 1 k.k., na karę 1 roku zakazu prowadzenia pojazdów.
U. Z. po wydaniu wyroku z 2015r. przewartościował swoje życie. Obiecał swojej żonie poprawę, brak popełnienia przestępstw, i poza zdarzeniem za które został skazany w 2021r., faktycznie dotrzymuje tego zobowiązania. Pracuje, wychowuje z żoną dwoje synów, nie widać w nim obecnie przejawów demoralizacji.
dane z KRK dot. U. Z.
45-57
wyjaśnienia U. Z.
60-61
Oskarżony po wyroku z 2.03.2002r., sygn. (...) wydanego przez Sąd Rejonowy w Częstochowie nie wyrabiał ponownie uprawnień do kierowania pojazdami.
W 2026r., przed wydaniem wyroku nakazowego sygn. (...) Sądu Rejonowego w Częstochowie zdał egzamin teoretyczny na prawo jazdy kat. B w WORD w G., ale do chwili obecnej nie zdał jednak egzaminu praktycznego. Tym samym nie wyrobił uprawnień do kierowania pojazdami kat. B do dnia dzisiejszego.
wyjaśnienia U. Z.
60-61
W dn. 15.09.2026r. U. Z. przyjechał z M. do G. samochodem będącym własnością kolegi. Kierował tego dnia pojazdem, gdyż umówił się ze swoim pracodawcą w okolicy (...) celem wypłaty mu wynagrodzenia. Pierwotnie miał przyjechać do M. w tym celu z synem, ale jego syn nagle się rozchorował i dlatego oskarżony przyjechał sam.
Oskarżony nie potrafił wyjaśnić dlaczego nie przyjechał do M. pociągiem albo autobusem. Wiadomym jest, że z G. do M. jest wiele połączeń komunikacją publiczną, więc była taka alternatywa i nie było żadnej konieczności podróżowania samochodem.
wyjaśnienia U. Z.
60-61
U. Z. ujęty został w trakcie kierowania pojazdem mechanicznym marki J. nr (...) przy ul. (...) w M. przez patrol Policji. Powodem interwencji było zauważenie przez policjantów, że oskarżony korzystał w telefonu komórkowego w trakcie jazdy.
zeznania A. F.
8-9, 61v
zeznania A. A.
61v
notatka urzędowa z 15.09.2026r.
1
protokół zatrzymania U. Z.
2
1.2.
Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
1.2.1.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
Dowód
Numer karty
2.
OCena DOWOdów
2.1.
Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.1.1
wyjaśnienia U. Z.
Sąd dał wiarę oskarżonemu w zakresie w jakim przyznał się do czynu. Jest to potwierdzone protokołem zatrzymania, zeznaniami policjantów (szczególnie A. F.), odpisem wyroku nakazowego wydanego przez Sąd Rejonowy w Częstochowie o sygn. (...). Oskarżony niewątpliwie 15.09.2026t. prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, mimo iż miał zakaz prowadzenia pojazdów w tym czasie. Słowa oskarżonego, że sądził iż zakaz obowiązuje do czerwca 2026r. są całkowicie gołosłowne - faktycznie nie odebrał korespondencji z Sądu Rejonowego w Częstochowie z odpisem wyroku nakazowego sygn. (...), ale jak ustalono w toku rozprawy 16.09.2026r. adres ten był prawidłowy, więc zgodnie z art. 139 § 1 k.p.k. w zw. z art. 38 § 1 k.p.w. uznać należy tę korespondencję za doręczoną, a zatem wyrok ten zgodnie z prawem podlegał uprawomocnieniu, a zakaz obowiązywał od 14.08.2026r. do 14.08.2027r.
zeznania A. F.
Sąd w pełni dał wiarę depozycjom świadka. Jest on osobą obcą dla oskarżonego, więc nie miał podstaw bezpodstawnie obciążać oskarżonego. Jego zeznania są relacją z obserwacji zachowania oskarżonego, którą to obserwację miał w trakcie pełnienia służby.
zeznania A. A.
Zeznania świadka wiarygodne, gdyż zgodne z zeznaniami A. F., ale nie były istotne dla ustalenia samego faktu kierowania pojazdem przez oskarżonego 16.09.2026r., gdyż świadek został dopiero wezwany do asysty przy zatrzymaniu U. Z. już po zauważeniu przez A. F., że oskarżony kierował pojazdem.
dane z KRK dot. U. Z.
Dokument urzędowy, niekwestionowany.
EPO dot. wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Częstochowie, sygn. (...)
Dokument wygenerowany w systemu informatycznego Poczty Polskiej, brak podstaw do kwestionowania.
odpis wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Częstochowie, sygn. (...)
Dokument urzędowy, niekwestionowany.
protokół zatrzymania U. Z.
Protokół sporządzony zgodnie z wymaganiami KPK i Ustawy o Policji.
notatka urzędowa z 15.09.2026r.
Zgodnie z art. 174 kpk, dokument ten nie zastępuje, ale uzupełnia materiał dowodowy w postaci protokołu zatrzymania oskarżonego, zeznań policjantów. Brak podstaw do kwestionowania treści notatki.
2.2.
Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
3.
PODSTAWA PRAWNA WYROKU
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Oskarżony
☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
I
U. Z.
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
U. F. został oskarżony o popełnienie czynu zabronionego z art. 244 k.k.
Odpowiedzialności karnej z art. 244 k.k. podlega ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu (…), prowadzenia pojazdów (…).
Przedmiotem ochrony przepisu z art. 244 k.k. jest ogólnie rzecz biorąc wymiar sprawiedliwości, a konkretniej orzeczenie każdego sądu (cywilnego, administracyjnego lub karnego), które zawiera zakaz określonej w nim działalności, de facto niezależnie od podstawy prawnej, na której został wydany (I. Zgoliński [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 244).
Przestępstwo z art. 244 k.k. jest czynem formalnym z działania (np. naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów) lub z zaniechania (np. niestosowanie się do nakazu okresowego opuszczenia lokalu). Dyspozycję art. 244 k.k wyczerpuje ten, kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu, który obowiązuje od daty uprawomocnienia się wyroku, bez względu na to, czy i kiedy zrealizuje obowiązek zwrotu dokumentu i bez względu także na tok postępowania wykonawczego.
Czynność sprawcza „niestosowania się” nie jest ograniczona wymogami faktycznymi. Obejmuje ona swoim zakresem jakąkolwiek czynność orzeczoną zakazem. Nadmienić należy, że przestępstwo to nie ma przy tym charakteru trwałego, w związku z czym dla jego bytu wystarczające jest jednorazowe zachowanie sprzeczne z orzeczeniem sądu, tj. jednorazowe złamanie zakazu.
Nadto zaznaczyć należy, że występek z art. 244 k.k. można popełnić wyłącznie umyślnie, działając z zamiarem bezpośrednim lub ewentualnym (postanowienie SN z 5.02.2009 r., II KK 254/08, LEX nr 486550). Zdaniem Sądu Najwyższego znamiona przestępstwa z art. 244 k.k. są spełnione, jeśli zakaz, do którego sprawca się nie stosuje, został orzeczony przez sąd prawomocnie. Wymaga to w konsekwencji ustalenia świadomości sprawcy co do uprawomocnienia się orzeczonego zakazu (wyrok SN z 17.01.2003 r., WA 75/02, OSNKW 2003/5–6, poz. 44).
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że wobec oskarżonego w dniu 8 lipca 2026 r. zapadł prawomocny wyrok nakazowy o sygn. akt (...), wydany przez Sąd Rejonowy w Częstochowie, na mocy którego na podstawie art. 94 § 3 k.w. orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, obowiązujący od 14 sierpnia 2026 r. do 14 sierpnia 2027r.
Oskarżonemu co prawda fizycznie nie doręczono tego wyroku, ale brak doręczenia mu tego wyroku wynikał z faktu, że nie podjął korespondencji kierowanej do niego przez Sąd Rejonowy w Częstochowie, który to Sąd doręczył mu ten wyrok na prawidłowy adres jego zamieszkania. Przepisy procedury wykroczeniowej w powiązaniu z odesłaniem do procedury karnej stanowią w myśl art. 139 § 1 k.p.k. w zw. z art. 38 § 1 k.p.w., że po dwukrotnym awizowaniu (po 7 dniach od 2. próby doręczenia) takiej przesyłki z sądu, przesyłkę tę uznaje się za doręczoną - mimo iż fizycznie nie zostaje doręczona. Ma to zapobiegać celowej obstrukcji ze strony oskarżonych związanej z celowym nieodbieraniem przesyłek z Sądu. Tym samym zaszła tzw. fikcja doręczenia, a wyrok nakazowy zgodnie z prawem się uprawomocnił, a zakaz wszedł w życie od dnia prawomocności.
W przedmiotowej sprawie bezspornym pozostaje również fakt, że oskarżony w dniu 16.09.2026r. około godziny 14:00 przy ul. (...) w M. prowadził pojazd mechaniczny marki J., o numerze rejestracyjnym (...). O powyższym stanowi zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności protokół zatrzymania oraz przesłuchanie świadka A. F., a także same wyjaśnienia oskarżonego.
Mając na uwadze powyższe, wątpliwości sądu nie budzi fakt, iż U. Z. nałożony na niego zakaz sądowy złamał z premedytacją, co stanowiło jawne i rażące naruszenie obowiązującego wobec niego rozstrzygnięcia sądowego.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu występku z art. 244 k.k.
☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
☐3.4. Umorzenie postępowania
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
☐3.5. Uniewinnienie
Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
4.
KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
U. Z.
I
I
Czyn zabroniony z art. 244 k.k. zagrożony jest karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Sąd wymierzając oskarżonemu karę kierował się dyrektywami wymiaru kary opisanymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Sąd miał także na uwadze motywację i sposób zachowania się oskarżonego, rodzaj i rozmiar ujemnych skutków przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, a także sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.
W przedmiotowej sprawie zarówno stopień winy, jak i społecznej szkodliwości czynu był wysoki.
Stopień winy był wysoki, gdyż popełnił czyn umyślny, mając świadomość o zakazie prowadzenia pojazdów wynikającym z wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Częstochowie (oskarżony wiedział o interwencji Policji, która skutkowała wydaniem tego wyroku nakazowego, więc powinien spodziewać się kary za to zachowanie), jako osoba wielokrotnie karana, wiedział z jakimi konsekwencjami będzie się wiązało takie zachowanie.
Stopień społecznej szkodliwości czynu również był wysoki. Oskarżony popełnił występek przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, nadto pośrednio naruszając bezpieczeństwo innych w komunikacji (zakaz został na nałożony na niego z to, że nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami). Zrobił to w pełni umyślnie, bez żadnego uzasadnionego powodu, jego zachowanie nie było niczym usprawiedliwione, nie musiał przykładowo jechać pilnie do szpitala itp. Oskarżony mógł tego dnia przyjechać do M. pociągiem albo autobusem do M., nic go nie usprawiedliwiało w odbyciu podróży tego dnia. Mógł także poczekać na wyzdrowienie syna, aby ten go zawiózł. Wolał jednak świadomie kierować pojazdem, i to na dystansie G.- M.- G., mimo iż jego umiejętności praktyczne co do kierowania pojazdami nie były zweryfikowane poprzez zdanie egzaminu w WORD.
Sąd jako okoliczność obciążającą (ale w tej konkretnej sytuacji w niewielkim stopniu) wziął pod uwagę wielokrotną karalność oskarżonego.
Nie mogło jednak ujść uwadze Sądu to, że oskarżony ewidentnie zmienił swoje zachowanie po 2015r., ostatnie skazanie dot. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji miało miejsce w 2002r., więc dane o jego karalności świadczą o jego kryminalnej działalności, ale głównie w odległej przeszłości, ale także dane te świadczą, że od dekady jego proces resocjalizacyjny przebiega w zasadzie prawidłowo, choć nie bez „potknięć” ze strony U. Z..
Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących.
W ocenie Sądu z uwagi na powyższe, przede wszystkim z uwagi na to, że oskarżony winien odczuć realnie konsekwencje swojego zachowania, tym bardziej że już wielokrotnie w przeszłości odbywał kary izolacyjne, co winno być dla niego nauczką na przyszłość by nie występować w żaden sposób przeciwko prawu, tym bardziej że w trakcie czynu miał okres próby i dozór kuratora - z tych powodów kara izolacyjna 1 miesiąca pozbawienia wolności jest konieczna i niezbędna. Jednocześnie uznać należy, że w procesie resocjalizacyjnym oskarżonego o wiele istotniejsza będzie kara ograniczenia wolności, i z tych powodów obok kary pozbawienia wolności Sąd orzekł także karę 2 lat ograniczenia wolności polegającą na obowiązku wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.
Przedmiotowa kara mieszana spełnia tym samym w pełni cele prewencji indywidualnej, ale także cele prewencji generalnej. Społeczeństwo musi bowiem wiedzieć, że łamanie zakazu sądowego spotykać się będzie z adekwatną reakcją wymiaru sprawiedliwości, gdyż w innym wypadku prowadziłoby innych obywateli do postawy lekceważącej wobec wydawanych orzeczeń sądowych. Dopóki wyrok jest prawomocny, każda osoba, której to orzeczenie dotyczy ma obowiązek go respektować i się do niego stosować.
U. Z.
II
I
Zgodnie z art. 42 § 3 k.k. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia przestępstwa określonego art. 244 kk, jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych (…), chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.
Środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów ma za zadanie ochronę bezpieczeństwa w komunikacji. Pełni więc istotną funkcję prewencyjną, a jednocześnie jest środkiem karnym o bardzo dużym natężeniu funkcji represyjnej. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji.
W ocenie Sądu nie ma żadnego wyjątkowego wypadku, uzasadnionego szczególnymi okolicznościami, ażeby odstępować od wymierzania tego środka karnego. Oskarżony miał możliwość uzyskać ponownie uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, ale zamiast zdać egzamin praktyczny w WORD, i legalnie kierować pojazdem, wybrał prowadzenie pojazdu bez takich uprawnień i w trakcie zakazu sądowego, więc teraz musi pogodzić się z konsekwencjami takiego czynu. To tylko jego zachowanie powoduje obecnie, że już do końca życia nie będzie mógł kierować żadnym pojazdem mechanicznym, a każde takie kierowanie będzie się wiązało dla niego z odpowiedzialnością karną z art. 244 k.k.
U. Z.
III
I
Zgodnie z dyspozycją art. 43a § 2 k.k. orzeczenie świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości minimum 5.000 zł w stosunku do oskarżonego było obligatoryjne w związku ze skazaniem z art. 244 k.k.
W ocenie Sądu suma 5.000 zł biorąc pod uwagę stosunkowo niewielkie zarobki oskarżonego, jego sytuację rodzinną, kwota 5.000 zł jest wystarczająca i adekwatna.
5.
Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
Oskarżony
Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku
Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
Przytoczyć okoliczności
U. Z.
IV
I
Sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności zaliczył okres jego zatrzymania od dnia 15.09.2026r. godz. 15:20 do 16.09.2026r. godz. 15:05, tj. 1 dzień, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniu kary pozbawienia wolności.
6.
inne zagadnienia
W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
7.
KOszty procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
V
Na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 360 zł tytułem opłaty oraz kwotę 40 zł tytułem zwrotu wydatków.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych skazany w pierwszej instancji obowiązany jest uiścić opłatę w razie skazania na karę pozbawienia wolności do 3 miesięcy - 60 zł, a zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy w zw. z art. 2 ust. 2 cyt. ustawy opłata za karę ograniczenia wolności do 2 lat to 300 zł; tym samym suma daje 360 zł. Z kolei kwota 40 zł tytułem wydatków związana jest z ryczałtem za doręczenia pism na etapie postępowania przygotowawczego i sądowego - art. 618 § 1 pkt 1 kpk.
Z uwagi na deklarowane dochody oskarżonego – 3.500 zł miesięcznie – oraz jego sytuację finansową w gospodarstwie domowym, brak było podstaw do zwolnienia go z kosztów nawet w części.
7.
Podpis
z/
1.
(...)
2.
(...)
22.10.2026r.