Postanowienie II CZ 18/14

Sygn. akt II CZ 18/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 maja 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Wojciech Katner SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z powództwa C. D. przeciwko Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w Ł. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2014 r. zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 12 grudnia 2013 r., oddala zażalenie i przyznaje adwokatowi R. D. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu zażaleniowym. UZASADNIENIE 2 Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. odmówił powodowi przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 lutego 2013 r. oraz odrzucił wniosek o sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia. W uzasadnieniu wskazał, że ustanowiony dla powoda pełnomocnik z urzędu złożył wniosek o doręczenie wyroku z uzasadnieniem w dniu 15 listopada 2013 r., a więc po upływie terminu przewidzianego do dokonania tej czynności procesowej. Wniosek o przywrócenie tego terminu był bezzasadny, gdyż - wbrew twierdzeniom zawartym w jego uzasadnieniu - poprzedni pełnomocnik ustanowiony dla powoda z urzędu był umocowany do zażądania sporządzenia i doręczenia uzasadnienia wyroku wydanego przez Sąd drugiej instancji. W zażaleniu na zawarte w powyższym postanowieniu rozstrzygnięcie odrzucające wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku powód wniósł o jego uchylenie, zarzucając niezasadne oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpoznanie - na podstawie art. 380 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c. - postanowienia Sądu Apelacyjnego również w części odmawiającej przywrócenia terminu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w judykaturze i piśmiennictwie, niezachowanie terminu przez pełnomocnika procesowego musi być traktowane jako zaniechanie samej strony, która nie może twierdzić, że za działanie pełnomocnika nie ponosi odpowiedzialności (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 30 maja 2007 r., II CSK 167/07, nie publ.; z dnia 28 listopada 2007 r., V CZ 105/07, nie publ. i z dnia 27 października 2009 r., II UZ 35/09, nie publ.). Wbrew zarzutowi skarżącego, umocowanie poprzedniego pełnomocnika ustanowionego dla powoda z urzędu nie wygasło z chwilą wydania wyroku przez Sąd Apelacyjny, gdyż obejmowało ono również - z mocy art. 91 w związku z art. 118 k.p.c. - prawo do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia 3 tego orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2010 r., II CZ 5/10, nie publ.). Skoro powód utrzymywał, że to nie on, lecz jego pełnomocnik zaniedbał dokonania czynności procesowej, Sąd Apelacyjny trafnie uznał wniosek o przywrócenie terminu za bezzasadny, a w konsekwencji prawidłowo wniosek ten odrzucił. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.