Postanowienie II CZ 102/14

Sygn. akt II CZ 102/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2015 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Barbara Myszka SSN Bogumiła Ustjanicz ze skargi Z. P. przy uczestnictwie A. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 września 2012 r., wydanego w sprawie ze skargi Z.P. o wznowienie postępowania w sprawie wszczętej z urzędu zakończonej prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 25 stycznia 2011 r. o przyjęcie Z. P. do szpitala psychiatrycznego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2015 r., zażalenia skarżącego Z. P. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 września 2014 r., oddala zażalenie. UZASADNIENIE 2 Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. odrzucił na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 11 września 2012 r. Sąd Okręgowy stwierdził, że Z. P. sporządził i wniósł skargę osobiście, po odmowie jej sporządzenia przez ustanowioną dla skarżącego z urzędu adwokat B. L., która w złożonej opinii prawnej wskazała na brak podstaw do wniesienia skargi. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego adwokat J. M. wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 4246 § 2 k.p.c. przez jego niezastosowanie, tj. zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez „ustanowienie adwokata z wyboru”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Posiadanie przez stronę zdolności procesowej nie zawsze przesądza o możliwości osobistego dokonywania czynności procesowych. Strona musi być dodatkowo wyposażona w zdolność postulacyjną, a więc zdolność do samodzielnego dokonywania czynności procesowych. Brak tej zdolności może wynikać z przepisów prawa nakazujących korzystanie z zastępstwa pełnomocnika procesowego. Stosownie do treści art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Brak w zakresie zdolności postulacyjnej nie podlega ocenie z punktu widzenia braków formalnych pisma wniesionego przez stronę pozbawioną tej zdolności. Nie ma zatem zastosowania art. 4246 § 2 k.p.c., stanowiący podstawę usuwania braków skargi wynikających z niezachowania warunków formalnych określonych w art. 4245 § 2 k.p.c. Skarga wniesiona z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. podlega – jak stanowi art.4246 § 3 k.p.c. – odrzuceniu. Zarzut naruszenia przez Sąd Apelacyjny art. 4246 § 2 k.p.c. należało więc uznać za bezzasadny. Z tych względów, zażalenie, jako nieuzasadnione, Sąd Najwyższy oddalił (art.385 w zw. z art.39821 k.p.c.). 3