Postanowienie II CSK 385/09

Sygn. akt II CSK 385/09 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2009 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z wniosku A. K. przy uczestnictwie K. C. i in. , o zniesienie współwłasności nieruchomości i dział spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2009 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania S. A. oraz skargi kasacyjnej uczestników postępowania A. A. i B. A. od postanowienia Sądu Okręgowego w S. z dnia 31 października 2008 r., odrzuca skargi kasacyjne. Uzasadnienie Sąd Okręgowy w S. postanowieniem z dnia 31 października 2008 r. oddalił apelacje S. A. oraz B. i A. małżonków A. od postanowienia wstępnego Sądu 2 Rejonowego w S. z dnia 9 maja 2008 r. wydanego w sprawie z wniosku A. K. z udziałem K. C. i innych o zniesienie współwłasności nieruchomości i dział spadku, którym Sąd oddalił zarzuty uczestników postępowania B. A. i S. A. w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez nich prawa własności nieruchomości oznaczonych w ewidencji numerami 86/1 i 13 przez zasiedzenie. Od powyższego postanowienia skargi kasacyjne wnieśli S. A. oraz B. i A. A. W obu skargach wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 50 000 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W myśl art. 618 § 1 w postępowaniu o zniesienie współwłasności sąd rozstrzyga także spory o prawo żądania zniesienia współwłasności i o prawo własności, jak również wzajemne roszczenia współwłaścicieli z tytułu posiadania rzeczy. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem spory wynikające z zarzutu któregokolwiek z właścicieli, że nabył on rzecz przez zasiedzenie należą do sporów o własność w rozumieniu art. 618 § 1 k.p.c. (por. uchwała pełnego składu Izby Cywilnej SN z dnia 15 grudnia 1969 r., III CZP 12/69, OSNCP 1970, nr 3, poz. 39). W postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2001 r., II CZ 13/01 (OSNC 2001, nr 12, poz. 181), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że od postanowienia sądu drugiej instancji wydanego w sprawie o zniesienie współwłasności, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie sporu przewidzianego w art. 618 § 1 k.p.c., kasacja (obecnie skarga kasacyjna) nie przysługuje, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż kwota wymieniona w art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. (obecnie sto pięćdziesiąt tysięcy złotych). Wobec powyższego skargi kasacyjne uczestników postępowania, w których wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 50 000 zł należało ocenić jako niedopuszczalne. Z tego względu, na podstawie art. 3986 § 3, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. 3 jz