Postanowienie II CSK 334/10

Sygn. akt II CSK 334/10 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa Miasta P. przeciwko Robertowi Ż. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 listopada 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 marca 2010 r., odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie 2 Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Pełnomocnik pozwanego Roberta Ż. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 3 marca 2010 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. W ocenie Sądu Najwyższego powołane przesłanki nie zostały wykazane. Zgodnie z ugruntowanym w nauce prawa i orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, zagadnienie prawne uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, tylko wtedy, gdy jest zagadnieniem nowym, jeszcze nierozpoznanym, a jego rozstrzygnięcie przyczyniłoby się jednocześnie do rozstrzygnięcia sprawy oraz rozwoju praktyki sądowej. Przedstawiony przez skarżącego problem nie jest nowy. Zagadnieniem obowiązku zapłaty kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji na tle przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: „u.g.n.”) znowelizowanej ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r. Nr 173, poz. 1218) Sąd Najwyższy zajmował się w uchwale z dnia 24 lutego 2010 r., III CZP 131/09 (OSNC 2010, nr 9, poz. 118). W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że wynikający z art. 68 ust. 2 u.g.n., a w odniesieniu do osób bliskich z art. 68 ust. 2 w zw. z ust. 2b u.g.n., obowiązek zapłaty zwaloryzowanej równowartości bonifikaty stanowi treść zobowiązania wynikającego z ustawy, odrębnego od stosunku prawnego nawiązanego umową sprzedaży nieruchomości. 3 Innymi słowy, po spełnieniu się przesłanek określonych w art. 68 ust. 2 w zw. z ust. 2b u.g.n. powstaje z mocy prawa po stronie osoby bliskiej obowiązek zwrotu kwoty równej zwaloryzowanej bonifikacie. Obowiązek ten nie przechodzi z pierwotnego nabywcy na osobę bliską, lecz na podstawie ustawy powstaje z chwilą dalszego rozporządzenia nieruchomością. Pogląd ten został zaakceptowany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2010 r., V CSK 15/10 (niepubl.). Skarżący nie wykazał także, że zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także oczywistej zasadności skargi. Odwołanie się do przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.). Zaś powołanie się na przesłankę opisaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania na niewątpliwą, widoczną na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność wyroku z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa (por. m. in. postanowienia SN z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100). W skardze brak w tym zakresie wywodów. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. db