Postanowienie II CNP 49/12

Sygn. akt II CNP 49/12 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Teresa Bielska-Sobkowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 listopada 2012 r., skargi M. Z. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 marca 2012 r., wydanego w sprawie z powództwa M. Z. przeciwko "N." Chłodnie Polskie Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością o zapłatę, odrzuca skargę i zasądza od powoda na rzecz pozwanego 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów wywołanego nią postępowania. Uzasadnienie 2 W związku ze skargą powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 marca 2012 r. należy zważyć, co następuje. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Nie przytoczono w niej przepisów, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, sam zaś zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie oznacza jeszcze, że skarżący uznaje orzeczenie za niezgodne z tymi przepisami. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie wyjaśniano, że rygory określone w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. stanowią takie wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem, które przez ustawodawcę zostały wyraźnie oddzielone. Jest tak dlatego, że nie wszystkie wady postępowania poprzedzającego wydanie skarżonego orzeczenia, wytykane w ramach obu podstaw, powodują niezgodność orzeczenia z prawem, a jeśli tak się dzieje, to przepisy wskazane jako naruszone w ramach podstaw nie muszą być – i często nie są – tożsame z przepisami, z którymi zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (por. Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz pod red. T. Erecińskiego, Lexis Nexis 2007, tom drugi, str. 325-326). Ponadto, jak wynika z art. 4244 k.p.c., podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Zarzucając naruszenie art. 382 k.p.c. skarżący w istocie zmierza do podważenia ustalonego w sprawie stanu 3 faktycznego. W skardze nie wskazano innych przepisów regulujących postępowanie przed sądem drugiej instancji, a z jej uzasadnienia wynika, że skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne, co nie jest dopuszczalne. Zgodnie z art. 4248 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. jw