Postanowienie I PKN 507/99

Postanowienie z dnia 1 lutego 2000 r. I PKN 507/99 Sprawa o odszkodowanie będące "sumą miesięcznych szkód częścio- wych" nie jest sprawą o prawo do świadczeń powtarzających się (art. 22 KPC), a wartość przedmiotu zaskarżenia kasacją stanowi kwota roszczenia o jakiej orzekał sąd pierwszej instancji. Przewodniczący SSN Barbara Wagner (sprawozdawca), Sędziowie SN: Katarzyna Gonera, Józef Iwulski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2000 r. sprawy z powództwa Bolesława F. przeciwko Ministerstwu Gospodarki w W. o odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Spo- łecznych w Warszawie z dnia 24 czerwca 1998 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d r z u c i ć kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro- kiem z dnia 24 czerwca 1998 r. [...] oddalił apelację Bolesława F. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy dla Warszawy Pragi w Warszawie z dnia 9 lipca 1997 r. [...], oddalającego powództwo apelującego o odszkodowanie i „emeryturę wyrów- nawczą”. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia zawartego w tym wyroku stanowiło usta- lenie, że powód, zatrudniony w Ministerstwie Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, ostatnio na stanowisku radcy handlowego charge d’ affaires ambasady RP w N., wy- raził zgodę na opłacanie przez pracodawcę składki na ubezpieczenie społeczne od wynagrodzenia zadeklarowanego, wynoszącego 250% przeciętnego wynagrodzenia krajowego (§ 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie 2 wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłaszania do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego, jednolity tekst: Dz.U. z 1993 r. Nr 68, poz. 330 ze zm.). W dniu 1 grud- nia 1993 r. Bolesław F. przeszedł na emeryturę i otrzymuje świadczenie wyliczone od podstawy wymiaru, którą stanowi wynagrodzenie zadeklarowane. Wobec tego jest bezzasadne jego roszczenie o odszkodowanie w wysokości różnicy między emery- turą pobieraną ( według wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 216,50% ), a taką jaką by otrzymał gdyby strona pozwana opłacała składkę od wy- nagrodzenia faktycznie wypłacanego ( według wskaźnika 250%). Bolesław F. zaskarżył ten wyrok kasacją. Wskazując jako jej podstawy naru- szenie prawa materialnego, a to: art. 60 KC „ przez błędne uznanie, że ‘całokształt elementów danego zdarzenia’ upoważnia (...) do przyjęcia tezy, iż milcząco zgodził się na to, by pozwany opłacał za niego składki na ubezpieczenie społeczne w wyso- kości niższej od tej, w jakiej musiałaby je płacić gdyby się nie zgodził”, oraz §§ 7 i 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. przez błędne przyjęcie, iż § 9 jest przepisem „samoistnym”, a nie „normą posiłkową w stosunku do normy za- wartej w § 7”, a także naruszenie przepisów postępowania - art. 244 KPC „ przez przyjęcie, że skierowane przez pozwanego do powoda pismo (fax) z 20 marca 1992 r. oznaczone jako claris [...] jest dokumentem urzędowym” i art. 378 § 2 KPC „ przez nieuchylenie z urzędu wyroku sądu pierwszej instancji mimo, że sąd ten nie rozpoz- nał istoty sprawy”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu ostatniemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Strona pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpoznawana sprawa jest sprawą o świadczenie i dopuszczalność kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarżący określił w kasacji tę wartość na kwotę 6.858 zł. Powód dochodził odszkodowania w wysokości różnicy między pobieraną eme- ryturą a tą, którą, jego zdaniem, otrzymywałby gdyby pracodawca prawidłowo od- prowadzał składki na ubezpieczenie społeczne. Wartość przedmiotu sporu stanowiła 3 narastająca suma „miesięcznych szkód częściowych”. Przez zastosowanie takiego sposobu liczenia rozmiaru szkody, żądane świadczenie nie stało się okresowe. Bolesław F. wnosił w pozwie o zasądzenie na jego rzecz od Ministerstwa Gos- podarki w Warszawie kwoty 1. 557, 54 zł, rozszerzając żądanie w czasie trwania postępowania o dalsze kwoty. Na dzień zamknięcia rozprawy poprzedzającej wyda- nie wyroku zaskarżonego apelacją wartość przedmiotu sporu wyniosła 4.750 zł. Ta właśnie kwota wyznacza wartość przedmiotu zaskarżenia. W postępowaniu apela- cyjnym rozszerzenie powództwa nie jest bowiem dopuszczalne (art. 383 zdanie 1 KPC). Zgodnie z art. 393 pkt 1 KPC kasacja nie jest dopuszczalna w sprawach o świadczenie, którego wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych. Kasacja prawnie niedopuszczalna podlega odrzuceniu (art. 3935 KPC). Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy, stosownie do art. 3938 § 1 KPC, orzekł jak w sentencji. ========================================