Postanowienie I PKN 15/01

Postanowienie z dnia 26 lutego 2001 r. I PKN 15/01 Oczywistość naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 KPC powinna być rozumiana jako widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi regułami interpretacji. Przewodnicząc SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca) Sąd Najwyższy, rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2001 r. sprawę Ignacego N., Ryszarda S., Mikołaja K., Arkadiusza Ś. przeciwko Przedsię- biorstwu Państwowemu „P.K.P.” Zakładowi Infrastruktury Kolejowej w B. o przywró- cenie do pracy i odszkodowanie, na skutek kasacji wniesionej przez powoda Ignace- go N. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bia- łymstoku z dnia 20 października 2000 r. [...] o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Powód Ignacy N. wniósł (działając przez pełnomocnika będącego radcą praw- nym) kasację od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku, którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Białymstoku. Sąd Rejonowy - między innymi - zasądził na rzecz powoda odszkodowanie w kwocie 5.986 zł w miejsce żądanego przywrócenia do pracy. W kasacji podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 45 § 1 i 2 i art. 8 Kodeksu pracy oraz § 8 ust. 2 Paktu Gwarancji Pracowniczych w okresie II etapu restrukturyzacji PKP, a także naruszenia art. 233 § 1 i 234 § 1 KPC. Kasacja zawiera też następują- cy wywód: „Końcowo trzeba podkreślić, mając na uwadze art. 3933 pkt 3 KPC, iż za rozpatrzeniem niniejszej kasacji przemawia w szczególności to, iż jest zasadna ze względu na rażące naruszenie przez pracodawcę zasad współżycia społecznego.” 2 Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja powoda spełnia wymagania ustalone dla tego środka zaskarżenia w art. 3933 § 1 KPC. Zawiera zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasad- nienie, jak i przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 KPC). Oceny tej nie zmienia fakt, że przedstawienie okoliczności uzasadnia- jących, zdaniem autora kasacji, rozpoznanie kasacji, nie nawiązuje do treści art. 393 § 1 i 2 KPC, w którym określone zostały przesłanki odmowy przyjęcia kasacji do roz- poznania. Trzeba bowiem uznać dopuszczalność kasacji, która zawiera przedstawie- nie okoliczności, o których jest mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 KPC, chociażby nie były to takie okoliczności, których istnienie mogło spowodować przyjęcie kasacji. O spełnie- niu wymagania z tego przepisu świadczy formalne jego wykonanie, nie zaś wykona- nie skuteczne, czy też poprawne merytorycznie. Kasacja powoda, aczkolwiek dopuszczalna, nie mogła jednakże zostać przy- jęta do rozpoznania. Kasacja może zostać przyjęta do rozpoznania wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecz- nictwie sądów. Na takie okoliczności powód nie wskazuje. Sprzeczność działań pra- codawcy z zasadami współżycia społecznego nie jest okolicznością uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie stwierdził też, by występowały w sprawie okoliczności, które uniemożliwiałyby odmowę przyjęcia kasacji do rozpo- znania, to znaczy nieważność postępowania lub oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżone orzeczenie. Te okoliczności mogą być zarówno podnoszone w kasacji, jak i powinny być brane z urzędu pod rozwagę przez Sąd Najwyższy. Oczywistość naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 KPC, powinna być rozumiana jako wi- doczna bez pogłębionej analizy sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Nie chodzi zatem o takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę kasacji w rozumieniu art. 3931 KPC, lecz o naruszenie kwalifikowane. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu, na mocy art. 3937 KPC. ========================================