Postanowienie I CNP 9/13

Sygn. akt I CNP 9/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Frąckowiak w sprawie ze skargi D. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. Akt […], wydanego w sprawie z wniosku S. P. przy uczestnictwie D. P. i K. P. o dział spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 sierpnia 2013 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Uczestniczka D. P. zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 4 listopada 2010 r. Skarga podlega odrzuceniu. Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Obowiązek uprawdopodobnienia szkody wyrządzonej zaskarżonym orzeczeniem zostaje spełniony, jeśli skarżący powoła w skardze nie tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym orzeczeniem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym. W postępowaniu wywołanym skargą Sąd Najwyższy – jak już podniesiono – wprawdzie nie bada tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia (uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem przyjęta zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone orzeczenie nie spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu skarżącego stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała. Uczestniczka nie uprawdopodobniła w skardze wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.). Struktura artykułu 4245 k.p.c. (podział na dwa paragrafy) daje możliwość precyzyjnego oddzielenia wymagań konstrukcyjnych skargi (§ 1) od wymagań stawianych skardze jako pismu procesowemu (§ 2). Braki w zakresie wymagań konstrukcyjnych nie podlegają uzupełnieniu, a jedynie braki skargi jako pisma 3 procesowego mogą być naprawione po wezwaniu przez przewodniczącego (art. 4246 § 2 k.p.c.). Uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej zaskarżonym orzeczeniem stanowi wymaganie konstrukcyjne skargi, które nie podlega uzupełnieniu. W konsekwencji niedopuszczalne było wezwanie uczestniczki do uzupełnienia tego rodzaju braku skargi, a skarga dotknięta wskazanym brakiem podlega odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).