Sygn. akt: I C 33/26 upr
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 października 2026 roku
Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie:
Przewodniczący:
Sędzia Sylwia Piasecka
Protokolant:
sekretarz sądowy Ilona (...) - Piechowska
po rozpoznaniu w dniu 23 września 2026 roku w W.
na rozprawie
sprawy
z powództwa
(...) S.A. z siedzibą w S.
przeciwko
U. E.
o zapłatę
oddala powództwo.
Sygn. akt I C 33/26
UZASADNIENIE
Powód – (...) S.A. z siedzibą w S. wniósł o zasądzenie w postępowaniu nakazowym od pozwanego U. E. kwoty 2769,53 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 12 sierpnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 24 maja 2022 roku powódka zawarła z pozwanym umowę pożyczki nr (...). W wykonaniu umowy pożyczki została wypłacona kwota 12.000,00 złotych. Z uwagi na nieterminowość w regulowaniu rat umowy pożyczki powódka pismem z dnia 2 lipca 2025 roku wezwała stronę pozwaną do spłaty zaległości wyznaczając 14 – dniowy termin do zapłaty. Strona pozwana nie zastosowała się do wezwania i nie wpłaciła na rzecz powódki wymaganej kwoty. Powód zaznaczył, że do dnia wniesienia pozwu pozwany wpłacił na rzecz powódki kwotę 13.078,00 złotych. Bezspornym jest więc, że strona pozwana działając w ramach swobody kontraktowej nie spłaciła w całości swojego zobowiązania. Sąd Rejonowy w poprzednim powództwie wytoczonym przeciwko pozwanemu na podstawie weksla wydał wyrok w dniu 19 lipca 2024 roku, pod sygn. akt I C 509/23, oddalając powództwo w całości. Sąd uznał, że umowa wiąże strony w zakresie kwoty udzielonego kapitału, opłaty przygotowawczej wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z punktem 1.2 umowy. Na tej podstawie powódka przedłożyła symulację na okoliczność wysokości zobowiązania. W skład roszczenia wchodzi kapitał w wysokości 12.000,00 złotych, opłata przygotowawcza w wysokości 340,00 złotych oraz odsetki w wysokości 3.507,53 złotych pomniejszona o wpłaty pozwanego w wysokości 13.078,00 złotych.
Powódka wskazała, że podjęła bezskuteczną próbę pozasądowego rozwiązania sporu poprzez wezwanie strony pozwanej do dobrowolnego spełnienia świadczenia pismem z dnia 2 lipca 2025 roku. Jednocześnie podkreśliła, że pozwany podpisując własnoręcznie kalendarz spłat, znała doskonale wysokość swojego zobowiązania i termin spłaty.
W odpowiedzi na pozew pozwany U. E. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda kosztów sądowych.
W uzasadnieniu wskazał, że w tej sprawie była już rozprawa sądowa, w której został wydany wyrok oddalający powództwo. Pozwany przyznał, że na rzecz powoda uiścił kwotę 13.078,00 złotych, z czego pożyczka wynosiła 12.000,00 złotych.
Pozwany zaprzeczył aby powód wysyłał do niego wezwanie do zapłaty.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Pozwany U. E. znalazł w internecie pożyczkodawcę i skontaktował się telefonicznie z przedstawicielem powoda w celu zawarcia pożyczki. Początkowo chciał uzyskać niższą kwotę, jednakże po przeprowadzeniu rozmowy z pracownikiem powoda i przedstawieniem pozwanemu oferty, zdecydował się on na kwotę 12.000,00 złotych. Pracownik powoda tłumaczył, że przy takiej kwocie pożyczki okres spłaty zobowiązania będzie dłuższy, a rata niższa. Podczas rozmowy telefonicznej pozwany nie został poinformowany przez przedstawiciela powoda o dodatkowych kosztach związanych z umową, a w szczególności o prowizji.
Następnie przedstawicielka powoda przyjechała do miejscowości M. i w samochodzie okazała pozwanemu wypełnione dokumenty gotowe do podpisu. Przed podpisaniem umowy pożyczki pozwany nie miał możliwości zapoznania się z formularzem umowy, ponieważ nie było czasu. Pozwany – U. E. w samochodzie pracownika powoda podpisał formularz umowy w miejscach wskazanych przez przedstawiciela powoda. W związku z powyższym w dniu 24 maja 2022 roku pozwany U. E. zawarł z powodem (...) S.A. z siedzibą w S. umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Na podstawie tej umowy pożyczkodawca, na wniosek pożyczkobiorcy, udzielił pożyczki gotówkowej w wysokości 24.000 złotych, na którą składała się całkowita kwota pożyczki, czyli suma wszystkich środków pieniężnych, nieobejmujących kredytowanych kosztów pożyczki, które pożyczkodawca udostępnił pożyczkobiorcy na podstawie umowy w wysokości 12.000,00 złotych oraz kredytowane koszty pożyczki, czyli kwotę pieniężną wynoszącą 12.000,00 złotych, która miała zostać przeznaczona na zapłatę kosztów należnych w dniu zawarcia umowy, o których mowa w pkt 1.4 umowy.
Koszty związane z udzieleniem pożyczki pożyczkodawcy obejmowały opłatę przygotowawczą w wysokości 340,00 złotych, prowizję pośrednika finansowego w wysokości 1.553,00 złotych i prowizję pożyczkodawcy w wysokości 10.107,00 złotych.
Całkowity koszt pożyczki, czyli wszelkie koszty które pożyczkobiorca był zobowiązany ponieść w związku z umową opiewały na kwotę 19.068,00 złotych, natomiast całkowita kwota do zapłaty przez pożyczkobiorcę wyniosła kwotę 31.068,00 złotych.
Pozwany zobowiązał się spłacić pożyczkę w 36 miesięcznych równych ratach, każda w wysokości po 863,00 złotych, zgodnie z harmonogramem spłat stanowiącym załącznik numer 1 do umowy, na rachunek pożyczkodawcy.
W dniu 25 maja 2022 roku pozwanemu U. E. wypłacono kwotę 12.000,00 złotych.
bezsporne, nadto dowód: zeznania świadka V. E. 00:02:39 k. 62v, nadto dowód z innych wniosków dowodowych: kserokopia pożyczki z wraz z harmonogramem spłat k. 4 – 7, wykaz operacji finansowych na koncie rozliczeniowym klienta k. 8, wydruk potwierdzenia wykonanej operacji k. 15.
Na poczet umowy pożyczki pozwany – U. E. w dniach 8 lipca, 8 sierpnia, 7 września, 10 listopada 2022 roku oraz w dniu 10 lutego i 8 marca 2023 roku uiścił raty w wysokości po 863,00 złotych każda, w dniu 10 maja 2023 roku ratę w wysokości 900,00 złotych, w dniach 10 maja, 10 lipca i 9 października 2023 roku – kwoty po 1.000,00 złotych, natomiast w dniach 9 stycznia, 8 lutego, 8 marca, 10 czerwca i 10 lipca 2024 roku – raty w wysokości po 1.000,00 złotych każda.
Łączna suma wpłat zaliczonych na poczet umowy wyniosła kwotę 13.078,00 złotych.
bezsporne, nadto dowód z innych wniosków dowodowych: wykaz operacji finansowych na koncie rozliczeniowym klienta k. 8.
Pożyczkodawca – (...) mógł wypowiedzieć umowę pożyczki, gdy opóźnienie w płatności kwoty równej jednej racie przekroczy 30 dni, po uprzednim wezwaniu pożyczkobiorcy do zapłaty w terminie 7 dni.
bezsporne, nadto dowód z innych wniosków dowodowych: wydruk umowy pożyczki gotówkowej k. 4 – 6v.
Powód pismem z dnia 6 grudnia 2022 roku wezwał pozwanego do zapłaty zaległych dwóch rat pożyczki wymagalnych w dniach 3 listopada 2022 roku i 3 grudnia 2022 roku w łącznej wysokości 1.726,00 złotych, w terminie 7 dni od otrzymania pisma, pod rygorem wypowiedzenia umowy. Wezwanie to pozwany odebrał w dniu 9 grudnia 2022 r. Z uwagi na brak zapłaty pismem z dnia 4 stycznia 2023 roku pożyczkodawca wypowiedział umowę pożyczki z zachowaniem 30-dniowego terminu. Jednocześnie zawiadomił pozwanego, że zgodnie z postanowieniami umowy oraz deklaracji wekslowej wystawiony przez pozwanego weksel in blanco został wypełniony i w przypadku nieotrzymania zapłaty w ciągu 30 dni, sprawa zostanie skierowana na drogę sądową.
W związku z brakiem spłaty zobowiązania przez pozwanego powód w dniu 2 listopada 2023 roku złożył pozew przeciwko pozwanemu – U. E. wnosząc o zapłatę kwoty 23.073,17 złotych wraz z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 3 lutego 2023 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu. Powód wywodził swoje roszczenie z weksla podpisanego przez pozwanego w dniu 24 maja 2022 roku, którym pozwany zobowiązał się do zapłaty w dniu 2 lutego 2023 roku kwoty wskazanej na wekslu w wysokości 27.699,17 złotych.
Wyrokiem z dnia 19 lipca 2024 roku, wydanym w sprawie I C 509/23, Sąd Rejonowy w Człuchowie oddalił powództwo powoda z uwagi na jego przedwczesność.
fakt znany z urzędu, por. pismo k. 9, 12 potwierdzenie odbioru k. 16,17 znajdujące się w aktach I C 509/23, dowód z innych wniosków dowodowych: kserokopia wyroku Sądu Rejonowego w Człuchowie z dnia 19 lipca 2024 roku, sygn. akt I C 509/23, wraz z uzasadnieniem k. 16 – 23.
Ze względu na poważne naruszenie przez pozwanego – U. E. postanowień (...) pożyczki (...) zawartej w dniu 24 maja 2022 roku oraz nieterminowe regulowanie zobowiązania zgodnie z ustalonym kalendarzem rat powód wezwał go do dobrowolnej zapłaty wymagalnego zobowiązania z zaległych rat w wysokości 2.769,53 złotych wraz z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie liczonymi od dnia wymagalności roszczenia do dnia zapłaty, w terminie 14 dni roboczych od dnia doręczenia niniejszego wezwania.
dowód z innych wniosków dowodowych: kserokopia wezwania do zapłaty z dnia 2 lipca 2025 roku k. 10.
Sąd zważył co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, mimo że strona pozwana U. E. przyznał, że zawarł z powodem umowę pożyczki, na podstawie której otrzymał do dyspozycji kwotę 12.000,00 złotych.
Podkreślenia wymaga fakt, iż to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony
(por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 października 1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).
W niniejszej sprawie powód wywodził swoje roszczenie z umowy pożyczki gotówkowej z dnia 24 maja 2022 roku, nr (...), która została zawarta przez pozwanego występującego jako konsument.
Zatem podstawą prawną rozstrzygnięcia jest art. 720 kc oraz przepisy
ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim
.
Zgodnie z treścią art. 720 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. Oznacza to, że przy umowie pożyczki, głównymi świadczeniami stron są, po stronie pożyczkodawcy udostępnienie określonych środków finansowych do korzystania na określony okres czasu, a ze strony pożyczkobiorcy, zwrot tych środków. Przy czym, zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, którą Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, pojęcie "głównych świadczeń stron" (art. 385
1 § 1 zd. 2. k.c.) należy interpretować raczej wąsko, w nawiązaniu do elementów przedmiotowo istotnych umowy
(por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2004 roku, I CK 635/03, z dnia 10 lipca 2014 roku, I CSK 531/13). Oznacza to, że pozostałe świadczenia, w tym wynagrodzenie pożyczkodawcy są świadczeniami ubocznymi, do których jak najbardziej ma zastosowanie przepis art. 385
1 k.c.
W kodeksie cywilnym umowa pożyczki została ukształtowania w taki sposób, że co do zasady może być zarówno umową odpłatną, jak i nieodpłatną.
W przypadku zawarcia przez strony odpłatnej umowy pożyczki, wynagrodzenie pożyczkodawcy winno być wyraźnie określone w umowie. Co do zasady formę wynagrodzenia za korzystanie z cudzego kapitału stanowią odsetki, ewentualnie zapłata prowizji. Istotnym jest również, że umowa pożyczki, sformułowana zgodnie z zasadami uczciwego i rzetelnego obrotu na rynku kapitałowym, powinna jasno określać, które opłaty i prowizje stanowią zysk pożyczkodawcy, a które są pobierane na pokrycie konkretnych kosztów ponoszonych przez niego w związku z zawartą umową i jej obsługą. Dlatego też za niedozwolone klauzule umowne, w świetle art. 385
1 § 1 k.c., należy uznać te postanowienie umowne, które pod postacią opłaty pobieranej formalnie na poczet pokrycia kosztów konkretnych czynności, w rzeczywistości stanowią dla pożyczkodawcy źródło dodatkowego zysku, ukryte przed konsumentem, pozwalającego mu omijać przepisy dotyczące wysokość odsetek maksymalnych oraz niedopuszczalności kary umownej za niespełnienie świadczenia pieniężnego (art. 483 § 1 k.c.).
Z powyższego wynika zatem, że w procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Dopiero bowiem w razie przedstawienia przez stronę powodową konkretnych dowodów na okoliczność istnienia i wysokości wierzytelności, biorący pożyczkę powinien wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Wówczas bowiem konkretyzuje się w stosunku do pozwanego ciężar dowodowy wynikający z treści art. 6 k.c., którego procesowym odpowiednikiem jest art. 232 k.p.c. Dlatego też powód już w pozwie powinien przedstawić dowody wskazujące na zasadność i wysokość dochodzonej należności, umożliwiając stronie pozwanej ich weryfikację i odniesienie się do nich stosownie do stanu sprawy. Natomiast z uwagi na fakt, że powód posługiwał się standardowym formularzem umowy pożyczki, to powinien również wykazać, że warunki umowy, które stoją w sprzeczności z wymogami dobrej wiary i powodują znaczącą nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta, były indywidualnie negocjowane, jak również, że konsument miał wpływu na ich treść, zwłaszcza jeśli zostały przedstawione konsumentowi w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej oraz, że przy zawarciu umowy z konsumentem powód - przedsiębiorca - prawidłowo wykonał ciążące na nim obowiązki informacyjne. Należy jednak przy tym podkreślić, że sam fakt, iż niektóre aspekty warunku lub jeden szczególny warunek były negocjowane indywidualnie, nie wyłącza stosowania niniejszego artykułu do pozostałej części umowy, pod warunkiem, że ogólna ocena umowy wskazuje na to, iż została ona sporządzona w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej.
Istotnym jest również, że zarówno normy prawa wspólnotowego chronią praw konsumentów, ale także polski ustawodawca wprowadził szczególną ochronę tej grupy uczestników obrotu cywilnego jako słabszej strony stosunków zobowiązaniowych zapewniając im ochronę przed stosowaniem przez silniejszego przedsiębiorcę, profesjonalnie działającego w obrocie, postanowień kształtujących ich prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i wywierający szkodliwy wpływ na ich interesy, ustawodawca wprowadził szczególne regulacje prawne chroniące konsumenta. Powyższe wynika zarówno z art. 76 Konstytucji RP, zgodnie z którym władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi jak i przepisów ustawowych
. Natomiast zgodnie z prawem unijnym TSUE
(
por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17)
, Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów.
Badanie powyższych okoliczności ma istotne znaczenie również z uwagi na treść art. 6 ust. 1
Dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, który stanowi, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków, jak również treści art. 385
1 k.c. według, którego postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Przepis ten reguluje zatem kwestie związane z niedozwolonymi postanowieniami umownymi (które w literaturze przedmiotu zwane są także „klauzulami abuzywnymi", „postanowieniami nieuczciwymi", „postanowieniami niegodziwymi") oraz skutki wprowadzenia ich do umowy z udziałem konsumentów. Zatem
ratio legis przepisu art. 385
1 k.c. jest ochrona konsumenta jako słabszego uczestnika obrotu w relacjach z przedsiębiorcą - profesjonalistą w danej dziedzinie.
W judykaturze uznaje się, iż pod pojęciem działania wbrew dobrym obyczajom - przy kształtowaniu treści stosunku zobowiązaniowego - kryje się wprowadzanie do umowy klauzul, które godzą w równowagę kontraktową stron takiego stosunku, natomiast przez rażące naruszenie interesów konsumenta rozumie się nieusprawiedliwioną dysproporcję - na niekorzyść konsumenta - praw i obowiązków stron, wynikających z umowy
(por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 2005 roku, I CK 832/04, Biul. SN 2005, Nr 11, poz. 13 oraz z dnia 3 lutego 2006 roku, I CK 297/05, Biul. SN 2006, nr 5-6, poz. 12, z dnia 27 października 2006 roku, I CSK 173/06,Lex nr 395247). Dlatego też dokonując oceny rzetelności określonego postanowienia umowy konsumenckiej należy zawsze rozważyć indywidualnie rozkład obciążeń, kosztów i ryzyka, jaki wiąże się z przyjętymi rozwiązaniami oraz zbadać jak wyglądałyby prawa lub obowiązki konsumenta w sytuacji, w której postanowienie to nie zostałoby zastrzeżone, pamiętając jednocześnie podczas dokonywania kontroli o tym, że każdorazowo istotny jest charakter stosunku prawnego regulowanego umową, który w konkretnej sytuacji może usprawiedliwiać zastosowaną konstrukcję i odejście do typowych reguł wyznaczonych przepisami dyspozytywnymi.
Podkreślenia wymaga również, że zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa, którą Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela, oceny nieuczciwego charakteru postanowienia wzorca umownego w ramach kontroli abstrakcyjnej, pod kątem przesłanek określonych w art. 385
1 § 1 kc, dokonać można za pomocą tzw. testu przyzwoitości
(por. orzeczenia Sądu Najwyższego z 19 marca 2007 roku, III SK 21/06, z 29 sierpnia 2013 r., I CSK 660/12). Polega to na zbadaniu, czy oceniane postanowienie wzorca jest sprzeczne z ogólnym wzorcem zachowań przedsiębiorców wobec konsumentów, jaki należy zrekonstruować w warunkach gospodarki wolnorynkowej oraz jak wyglądałyby prawa lub obowiązki konsumenta w braku takiej klauzuli. Jeżeli konsument, na podstawie ogólnych przepisów byłby w lepszej sytuacji, gdyby konkretnego postanowienia wzorca nie było, przyjmuje się, że ma ono charakter nieuczciwy. Ponadto umowa jest sprzeczna z dobrymi obyczajami, jeśli wykracza przeciw uznanym w społeczeństwie zasadom moralnym lub przyjętej w obrocie uczciwości, natomiast przedsiębiorca będzie działać nieuczciwie, tj. wbrew dobrym obyczajom, gdy sporządzone przez niego klauzule umowne będą godzić w równowagę stosunku prawnego
(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2013 roku, VI ACa 1571/12 LEX nr 1339417).
W toku niniejszego procesu pozwany – U. E. - kwestionował aby miał wpływ na treść postanowień umowy, za wyjątkiem wysokości kwoty pożyczki, jak również aby był informowany przez pożyczkodawcę o dodatkowych kosztach związanych z umową, a w szczególności o ich wysokości. Ponadto podkreślił, że początkowo chciał niższą kwotę pożyczki, jednakże przedstawiciel powoda namówił go na wyższą kwotę, wskazując, że wówczas będzie dłuższy termin spłaty oraz niższa rata. Nie poinformował go jednak przy tym o wysokości całkowitej kwoty do spłaty oraz co będzie składało się na ratę pożyczki. Pozwany wskazał nadto, że do zawarcia umowy pożyczki doszło w samochodzie przedstawiciela powoda, który przedłożył mu wypełniony formularz wskazując gdzie pozwany ma złożyć podpisy.
Powód, w toku niniejszego procesu, nie wypowiedział się co do powyższych okoliczności, jak również nie zaoferował żadnego materiału dowodowego, z którego w sposób nie budzący wątpliwości wynikałoby, że indywidualnie ustalał treść umowy pożyczki z pozwanym, zwłaszcza w części dotyczącej dodatkowych kosztów związanych z udzieleniem pożyczki oraz, że dopełnił obowiązku informacyjnego. Zatem, Sąd biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, uznał je za przyznane w trybie art. 230 kpc. Okoliczności powyższe zostały potwierdzone również przez świadka – V. E.. Sąd uznał je za wiarygodne, albowiem powód nie kwestionował zeznań świadka, a nadto korelowały one z niekwestionowanymi przez powoda wyjaśnieniami pozwanego w zakresie ustaleń dotyczących zawarcia umowy pożyczki.
Zgodnie natomiast z treścią art. 2 w zw. z art. 3
dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 roku w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich przez nieuczciwe warunki należy rozumieć warunki umowy, które nie były indywidualnie negocjowane, jeśli stoją one w sprzeczności z wymogami dobrej wiary, powodują znacząca nierównowagę wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta. Przy czym warunki umowy zawsze zostaną uznane za niewynegocjowane indywidualnie jeżeli zostały sporządzone wcześniej i konsument nie miał w związku z tym wpływu na ich treść, zwłaszcza jeśli zostały przedstawione konsumentowi w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej. Fakt, że niektóre aspekty warunku lub jeden szczególny warunek były negocjowane indywidualnie, nie wyłącza stosowania niniejszego artykułu do pozostałej części umowy, jeżeli ogólna ocena umowy wskazuje na to, że została ona sporządzona w formie uprzednio sformułowanej umowy standardowej. Dlatego też jeśli sprzedawca lub dostawca twierdzi, że standardowe warunki umowne zostały wynegocjowane indywidualnie, ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na nim.
Istotnym jest również, że analogiczne wnioski dotyczą konieczności kontroli przez sąd krajowy, czy przy zawarciu umowy z konsumentem przedsiębiorca prawidłowo wykonał ciążące na nim obowiązki informacyjne. W tym zakresie kontrola powinna również nastąpić z urzędu, czyli sąd krajowy ma obowiązek dokonać jej niezależnie od ewentualnych przeszkód w krajowym prawie i orzecznictwie.
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, co wynika zarówno ze stanowiska powoda, jak i pozwanego, że na poczet niniejszego zobowiązania pozwany uiścił łącznie kwotę 13.078,00 złotych. Dlatego też powód wskazał, że kwota dochodzona pozwem powstała po uwzględnieniu dokonanych przez pozwanego wpłat w łącznej wysokości 13.078,00 złotych oraz, że roszczenie obejmowało kapitał w wysokości 12.000,00 złotych, opłatę przygotowawczą w wysokości 340,00 złotych i odsetki w wysokości 3.507,53 złotych.
Umowy zawarte z konsumentem podlegają również w świetle klauzuli generalnej z art. 385
1 § 1 k.c. z wyłączeniem jedynie jednoznacznie sformułowanych postanowień określających główne świadczenia stron oraz tych postanowień, na których treść konsument miał rzeczywisty wpływ, co musi zostać wykazane przez oferenta. W ramach sądowej kontroli umów należy dokonać oceny, czy określone postanowienie umowne zawiera cechy postanowienia niedozwolonego, a mianowicie czy jest ono nieuzgodnione indywidualnie z konsumentem i czy kształtuje jego prawa oraz obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy.
Powód dochodził – oprócz spłaty kapitału pożyczki i odsetek również dodatkowe koszty w postaci opłaty przygotowawczej w wysokości 340,00 złotych.
W ocenie Sądu, żądanie przez powoda powyższej opłaty przygotowawczej od pozwanego nie znajduje uzasadnienia. Powód nie wykazał bowiem w jaki sposób kwota ta została ustalona w tej konkretnej wysokości. Ma to o tyle istotne znaczenie, że powód posługiwał się wydrukowanym formularzem, wzorcem umowy.
Wobec powyższego roszczenie strony powodowej, mogło być uwzględnione jedynie w zakresie kapitału w wysokości 12.000,00 złotych oraz odsetek w wysokości 3.507,53 złotych, natomiast kwota opłaty przygotowawczej powinna zostać zaliczona na poczet spłaty zobowiązania.
Sąd powziął jednak wątpliwości co do wysokości roszczenia powoda, nawet w sytuacji gdyby uznał, że powód ma podstawy do żądania opłaty przygotowawczej w wysokości 340,00 złotych.
Wprawdzie powód przedłożył wydruk, który stanowi harmonogram spłaty zobowiązania. Należy jednak zauważyć, że odbiega on od harmonogramu spłaty stanowiącego załącznik nr 1 do umowy pożyczki z dnia 24 maja 2022 roku. Dlatego też można przypuszczać, że został on sporządzony w związku z oddaleniem już jego powództwa w sprawie I C (...). Analizując natomiast pierwotny harmonogram, to należy zauważyć, że dochodzona kwota odsetek została naliczona również od dodatkowych kosztów, które w niniejszym procesie, jak równie w sprawie I C (...), nie zasługiwały na uwzględnienie. Ponadto z wykazu operacji finansowych, w którym zostały wskazane wpłaty pozwanego na poczet niniejszego zobowiązania, nie wynika na co konkretnie powód zaliczał te wpłaty. W konsekwencji Sąd nie miał możliwości zweryfikowania kwoty dochodzonej pozwem.
Dlatego też Sąd oddalił powództwo w całości.