Art. 45. Odszkodowania za zwierzęta

1. Za bydło, świnie, owce, kozy, konie, kury, kaczki, gęsi, indyki, perlice, przepiórki, kuropatwy, bażanty, strusie (Struthio camelus), jeleniowate utrzymywane w warunkach fermowych (jeleń szlachetny – Cervus elaphus, jeleń sika – Cervus nippon i daniel – Dama dama), rodziny pszczele (pszczoła miodna – Apis mellifera) i ryby słodkowodne zabite lub poddane ubojowi z nakazu organów Inspekcji Weterynaryjnej oraz za takie zwierzęta padłe w wyniku zastosowania zabiegów nakazanych przez te organy przy zwalczaniu chorób określonych w załączniku nr 1 do ustawy albo padłe po dokonaniu przez posiadacza powiadomienia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 lub w art. 18 ust. 1 rozporządzenia 2016/429, jeżeli organ Inspekcji Weterynaryjnej stwierdził, że te zwierzęta padły z powodu zachorowania na chorobę, przysługuje odszkodowanie ze środków budżetu państwa.

2. Odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje w wysokości wartości rynkowej zwierzęcia.

3. Wartość rynkową zwierzęcia określa się na podstawie średniej z 3 kwot oszacowania przyjętych przez powiatowego lekarza weterynarii i przez 2 rzeczoznawców wyznaczonych przez tego powiatowego lekarza weterynarii spośród rzeczoznawców powołanych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta).

4. Minister właściwy do spraw rolnictwa może określić, w drodze rozporządzenia, choroby, przy zwalczaniu których przysługuje odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, inne niż wymienione w załączniku nr 1 do ustawy, w odniesieniu do poszczególnych gatunków zwierząt wymienionych w ust. 1 lub ich kategorii, mając na względzie zapewnienie sprawnego zwalczania tych chorób.

Komentarz do Art. 45.

Przepis określa, kiedy za określone zwierzęta przysługuje odszkodowanie finansowane z budżetu państwa. Dotyczy między innymi bydła, świń, owiec, kóz, koni, drobiu, strusi, jeleniowatych utrzymywanych w warunkach fermowych, rodzin pszczelich oraz ryb słodkowodnych.

Odszkodowanie obejmuje zwierzęta zabite lub poddane ubojowi na nakaz organów Inspekcji Weterynaryjnej, a także zwierzęta padłe wskutek zabiegów nakazanych przez te organy przy zwalczaniu chorób wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy. Może również dotyczyć zwierząt, które padły po dokonaniu przez posiadacza powiadomienia wskazanego w przepisie, jeżeli organ Inspekcji Weterynaryjnej stwierdził, że przyczyną śmierci była choroba. Tym samym znaczenie mają zarówno gatunek zwierzęcia, jak i sposób oraz przyczyna jego śmierci.

Wysokość odszkodowania odpowiada wartości rynkowej zwierzęcia. Wartość tę ustala się jako średnią z trzech kwot oszacowania. Jedną przyjmuje powiatowy lekarz weterynarii, a dwie pozostałe rzeczoznawcy wyznaczeni przez tego lekarza spośród rzeczoznawców powołanych przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Przepis wskazuje więc konkretny, trzyosobowy sposób ustalania wartości, który służy określeniu wysokości należnego świadczenia.

Zakres chorób uprawniających do odszkodowania może zostać rozszerzony w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw rolnictwa. Rozszerzenie może dotyczyć poszczególnych gatunków zwierząt wymienionych w ust. 1 lub ich kategorii, a jego celem ma być zapewnienie sprawnego zwalczania tych chorób.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 44.Art. 46.