Art. 22. Wprowadzanie i znoszenie środków

1. Zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej w zakresie zastosowania środków określonych w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 i zniesienia tych środków wykonuje:

1) powiatowy lekarz weterynarii – w przypadku wprowadzenia tych środków lub ich zniesienia na obszarze właściwości tego powiatowego lekarza weterynarii;

2) wojewoda – w przypadku wprowadzenia tych środków lub ich zniesienia na obszarze przekraczającym obszar właściwości powiatowego lekarza weterynarii;

3) minister właściwy do spraw rolnictwa – w przypadku wprowadzenia tych środków lub ich zniesienia na obszarze przekraczającym obszar województwa.

2. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku konieczności wprowadzenia środków określonych w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 na obszarze przekraczającym obszar jego właściwości niezwłocznie informuje o tym właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii.

3. Informacja, o której mowa w ust. 2, zawiera co najmniej:

1) określenie choroby;

2) uzasadnienie wprowadzenia określonych środków.

4. Powiatowy lekarz weterynarii na obszarze swojej właściwości wprowadza, w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego, środki określone w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429.

5. Wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii wprowadza, w drodze rozporządzenia – aktu prawa miejscowego, środki określone w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 na obszarze przekraczającym obszar właściwości powiatowego lekarza weterynarii.

6. Powiatowy lekarz weterynarii uchyla rozporządzenie, o którym mowa w ust. 4, w przypadku, o którym mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia 2016/429.

7. Wojewoda na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii uchyla rozporządzenie, o którym mowa w ust. 5, w przypadku, o którym mowa w art. 42 ust. 2 rozporządzenia 2016/429.

8. Minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii, wprowadza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części, w drodze rozporządzenia, środki określone w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429 w przypadku ich wprowadzenia na obszarze przekraczającym obszar województwa, mając na względzie zapobieganie rozprzestrzenianiu się choroby.

Komentarz do Art. 22.

Przepis określa, które organy wykonują zadania państwa członkowskiego Unii Europejskiej związane z zastosowaniem i zniesieniem środków wskazanych w art. 42 ust. 1 rozporządzenia 2016/429. Decydujące znaczenie ma zasięg obszaru, którego dotyczą środki:

na obszarze właściwości jednego powiatowego lekarza weterynarii działa ten organ;
gdy obszar przekracza jego właściwość, kompetencję uzyskuje wojewoda;
gdy obszar przekracza granice województwa, działa minister właściwy do spraw rolnictwa.

Powiatowy lekarz weterynarii, który stwierdzi konieczność wprowadzenia środków na obszarze przekraczającym jego właściwość, musi niezwłocznie poinformować właściwego wojewódzkiego lekarza weterynarii. Informacja powinna co najmniej wskazywać chorobę oraz uzasadnienie wprowadzenia określonych środków.

Wprowadzenie środków następuje w formie rozporządzenia, które jest aktem prawa miejscowego. Powiatowy lekarz weterynarii wydaje je na obszarze swojej właściwości. Jeżeli obszar obejmuje teren większy, wojewoda wydaje rozporządzenie na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii. Uchylanie tych rozporządzeń należy odpowiednio do organu, który je wydał, w przypadku określonym w art. 42 ust. 2 rozporządzenia 2016/429.

Na obszarze przekraczającym województwo środki wprowadza minister właściwy do spraw rolnictwa, na wniosek Głównego Lekarza Weterynarii. Może to nastąpić na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego części, z uwzględnieniem zapobiegania rozprzestrzenianiu się choroby. Przepis porządkuje więc zarówno właściwość organów, jak i sposób formalnego wprowadzania oraz znoszenia środków zależnie od skali zagrożenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 1795.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 21.Art. 23.