Art. 42. Wyłączenie przepisów wobec obywateli państw trzecich

Przepisów art. 38–41 nie stosuje się do obywatela państwa trzeciego:

1) posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c albo d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach;

2) któremu w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy albo udzielono ochrony uzupełniającej.

Komentarz do Art. 42.

Przepis określa wyjątek od stosowania art. 38-41 wobec obywatela państwa trzeciego. Wskazuje dwie sytuacje, w których te przepisy nie mają zastosowania. Wyjątek obejmuje osobę:

posiadającą zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c albo d ustawy o cudzoziemcach,
której w Rzeczypospolitej Polskiej nadano status uchodźcy albo udzielono ochrony uzupełniającej.

Warunkiem zastosowania przepisu jest więc zarówno posiadanie statusu obywatela państwa trzeciego, jak i wystąpienie jednej z wymienionych podstaw. Nie jest konieczne jednoczesne spełnienie obu przesłanek, ponieważ przepis posługuje się odrębnymi przypadkami. Znaczenie praktyczne polega na wyłączeniu wobec takich osób regulacji zawartych w art. 38-41. Sam przepis nie określa innych wymagań ani dalszego postępowania, lecz wskazuje jedynie, kiedy przepisy te nie znajdują zastosowania. W pierwszym przypadku decydujące jest posiadanie określonego zezwolenia na pobyt czasowy, natomiast w drugim, nadanie statusu uchodźcy albo udzielenie ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2021 r. poz. 97.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 41.Art. 43.