Art. 21. Skutki uznania lub zaspokojenia roszczenia bez zgody

1. Zaspokojenie lub uznanie przez osobę objętą ubezpieczeniem obowiązkowym odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, roszczenia o naprawienie wyrządzonej przez nią szkody, nie ma skutków prawnych względem zakładu ubezpieczeń lub Polskiego Biura Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, które nie wyraziły na to uprzednio zgody.

2. Uznanie roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 1 pkt 3 i ust. 1a, nie ma skutków prawnych względem Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, który nie wyraził na to uprzednio zgody.

Komentarz do Art. 21.

Przepis określa skutki uznania albo zaspokojenia roszczenia o naprawienie szkody w ramach określonych ubezpieczeń obowiązkowych odpowiedzialności cywilnej. Jego podstawowym założeniem jest uzależnienie skuteczności takich działań wobec właściwego podmiotu ubezpieczeniowego od uzyskania jego wcześniejszej zgody.

Zgodnie z ust. 1 osoba objęta ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, może uznać roszczenie o naprawienie wyrządzonej przez siebie szkody albo je zaspokoić. Jeżeli jednak zakład ubezpieczeń lub Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych nie wyraziły na to uprzedniej zgody, takie uznanie lub zaspokojenie nie wywołuje skutków prawnych względem tych podmiotów. Przepis nie przesądza więc, że samo działanie osoby jest bezskuteczne w każdym zakresie, lecz wskazuje jego brak skuteczności wobec zakładu ubezpieczeń albo Biura, które nie udzieliły wcześniejszej zgody.

Ust. 2 reguluje odrębną sytuację dotyczącą szkód wyrządzonych w przypadkach wskazanych w art. 98 ust. 1 pkt 3 i ust. 1a. W tych sprawach uznanie roszczenia o naprawienie szkody nie ma skutków prawnych względem Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, jeżeli Fundusz nie wyraził na nie uprzedniej zgody.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że jednostronne uznanie odpowiedzialności lub spełnienie świadczenia przez osobę objętą ubezpieczeniem nie wiąże wskazanego podmiotu, jeśli nastąpiło bez jego wcześniejszej zgody. Odmiennie określono zakres czynności w obu ustępach: ust. 1 obejmuje zarówno uznanie roszczenia, jak i jego zaspokojenie, natomiast ust. 2 odnosi się wyłącznie do uznania roszczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2003 r. poz. 1152.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 20.Art. 22.