Art. 36. Przykłady świadczeń objętych zakazem

Za żądanie lub przyjmowanie świadczeń, o którym mowa w art. 34 i art. 35, uznaje się w szczególności żądanie lub przyjmowanie od konsumenta:

1) zaliczek;

2) gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej;

3) blokady rachunku bankowego;

4) pisemnego oświadczenia o uznaniu długu.

Komentarz do Art. 36.

Przepis doprecyzowuje, jakie działania mogą być uznane za żądanie lub przyjmowanie świadczeń od konsumenta, o których mowa w art. 34 i art. 35. Wskazuje cztery przykłady takich świadczeń:

zaliczki,
gwarancje bankowe lub ubezpieczeniowe,
blokadę rachunku bankowego,
pisemne oświadczenie o uznaniu długu.

Sformułowanie „w szczególności” oznacza, że wyliczenie ma charakter przykładowy, a nie zamknięty. Przepis obejmuje więc nie tylko bezpośrednie przekazanie pieniędzy w formie zaliczki, lecz także inne sposoby zabezpieczenia lub potwierdzenia zobowiązania konsumenta. Za takie świadczenie może być uznane ustanowienie gwarancji, czasowe ograniczenie dostępu do środków na rachunku albo złożenie pisemnego oświadczenia potwierdzającego istnienie długu.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na wskazaniu, że ocena żądania lub przyjęcia świadczenia nie ogranicza się do sytuacji, w której konsument wpłaca określoną kwotę. Znaczenie może mieć również wymaganie od niego określonego zabezpieczenia albo formalnego potwierdzenia zobowiązania. Art. 36 ułatwia zatem rozpoznanie czynności objętych regulacją art. 34 i art. 35, wskazując typowe formy świadczeń wymaganych lub przyjmowanych od konsumenta.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 1370.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

konsumenci

Art. 35.Art. 37.