Art. 21. Praktyki religijne dzieci i młodzieży

1. Dzieciom i młodzieży wyznania ewangelicko-augsburskiego, przebywającym w zakładach opiekuńczych i wychowawczych, sanatoriach, prewentoriach i szpitalach, zapewnia się prawo do uczestniczenia w nauczaniu religii oraz udziału w nabożeństwach i innych praktykach religijnych.

2. Szczegółowe przepisy w sprawach, o których mowa w ust. 1, wydadzą Minister Edukacji Narodowej oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, w porozumieniu z Kościołem.

3. Dzieciom i młodzieży korzystającym ze zorganizowanych form wypoczynku wakacyjnego zapewnia się prawo uczestniczenia w nabożeństwach i wykonywania innych praktyk religijnych.

Komentarz do Art. 21.

Przepis określa zasady zapewniania dzieciom i młodzieży wyznania ewangelicko-augsburskiego możliwości korzystania z nauczania religii oraz praktyk religijnych podczas pobytu w określonych placówkach i w czasie zorganizowanego wypoczynku wakacyjnego.

W ust. 1 wskazano, że uprawnienie dotyczy osób przebywających w zakładach opiekuńczych i wychowawczych, sanatoriach, prewentoriach oraz szpitalach. W takich miejscach zapewnia się im prawo do:

uczestniczenia w nauczaniu religii,
udziału w nabożeństwach,
udziału w innych praktykach religijnych.

Przepis nie ogranicza tego prawa wyłącznie do nabożeństw. Obejmuje również nauczanie religii oraz inne praktyki religijne, a więc trzy wyraźnie wskazane formy uczestnictwa. Zakres regulacji odnosi się do dzieci i młodzieży przebywających w wymienionych placówkach.

Ust. 2 przewiduje wydanie szczegółowych przepisów dotyczących spraw opisanych w ust. 1. Mają je wydać Minister Edukacji Narodowej oraz Minister Zdrowia i Opieki Społecznej, działając w porozumieniu z Kościołem. Oznacza to, że sam przepis ustanawia podstawowe uprawnienia, natomiast szczegółowe zasady ich realizacji mają zostać określone w odrębnych przepisach.

Ust. 3 rozszerza ochronę praktyk religijnych także na dzieci i młodzież korzystające ze zorganizowanych form wypoczynku wakacyjnego. W tym przypadku zapewnia się prawo uczestniczenia w nabożeństwach oraz wykonywania innych praktyk religijnych. Przepis nie wymienia tu prawa do nauczania religii, lecz wskazuje dwie pozostałe formy aktywności religijnej. W praktyce regulacja obejmuje więc zarówno pobyt w placówkach opiekuńczych, leczniczych i wychowawczych, jak i zorganizowany wypoczynek wakacyjny.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 509.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 20.Art. 22.