Art. 2. Wniosek o wprowadzenie stanu wyjątkowego

1. W sytuacji szczególnego zagrożenia konstytucyjnego ustroju państwa, bezpieczeństwa obywateli lub porządku publicznego, w tym spowodowanego działaniami o charakterze terrorystycznym lub działaniami w cyberprzestrzeni, które nie może być usunięte poprzez użycie zwykłych środków konstytucyjnych, Rada Ministrów może podjąć uchwałę o skierowaniu do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej wniosku o wprowadzenie stanu wyjątkowego.

1a. Przez cyberprzestrzeń, o której mowa w ust. 1, rozumie się przestrzeń przetwarzania i wymiany informacji tworzoną przez systemy teleinformatyczne, określone w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570), wraz z powiązaniami pomiędzy nimi oraz relacjami z użytkownikami.

2. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, Rada Ministrów określa przyczyny wprowadzenia i niezbędny czas trwania stanu wyjątkowego oraz obszar, na jakim stan wyjątkowy powinien być wprowadzony, a także odpowiednie do stopnia i charakteru zagrożenia, w zakresie dopuszczonym niniejszą ustawą, rodzaje ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa, kiedy Rada Ministrów może rozpocząć procedurę prowadzącą do wprowadzenia stanu wyjątkowego oraz jakie informacje musi zawierać jej wniosek kierowany do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Podstawą jest szczególne zagrożenie dla konstytucyjnego ustroju państwa, bezpieczeństwa obywateli albo porządku publicznego. Zagrożenie może wynikać między innymi z działań o charakterze terrorystycznym lub działań w cyberprzestrzeni. Warunkiem jest jednak to, aby nie mogło zostać usunięte przy użyciu zwykłych środków konstytucyjnych.

Przepis wyraźnie wskazuje, że Rada Ministrów podejmuje uchwałę o skierowaniu do Prezydenta wniosku, a nie wprowadza stanu wyjątkowego samodzielnie. Wniosek musi określać cztery podstawowe elementy:

przyczyny wprowadzenia stanu wyjątkowego,
niezbędny czas jego trwania,
obszar, na którym powinien obowiązywać,
rodzaje ograniczeń wolności i praw człowieka i obywatela.

Zakres tych ograniczeń powinien odpowiadać stopniowi i charakterowi zagrożenia, a ich wybór jest dopuszczalny tylko w granicach określonych w ustawie. Oznacza to, że wniosek nie może mieć charakteru ogólnego, lecz powinien uzasadniać potrzebę zastosowania nadzwyczajnych środków i wskazywać ich terytorialny oraz czasowy zakres.

Ustęp 1a doprecyzowuje pojęcie „cyberprzestrzeni”. Obejmuje ono przestrzeń przetwarzania i wymiany informacji tworzoną przez systemy teleinformatyczne, ich wzajemne powiązania oraz relacje z użytkownikami. Definicja ta pozwala objąć przesłanką dotyczącą cyberprzestrzeni nie tylko same systemy, lecz także połączenia między nimi i kontakty z ich użytkownikami.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1928.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.