Art. 5. Zatrudnienie cudzoziemców

1. Dyrektor generalny urzędu, upowszechniając informacje o wolnych stanowiskach pracy, wskazuje, za zgodą Szefa Służby Cywilnej, stanowiska, o które, poza obywatelami polskimi, mogą ubiegać się obywatele Unii Europejskiej oraz obywatele innych państw, którym na podstawie umów międzynarodowych lub przepisów prawa wspólnotowego przysługuje prawo podjęcia zatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

1. Na stanowisku pracy, na którym wykonywana praca polega na bezpośrednim lub pośrednim udziale w wykonywaniu władzy publicznej i funkcji mających na celu ochronę generalnych interesów państwa, może zostać zatrudniona wyłącznie osoba posiadająca obywatelstwo polskie.

2. Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może zostać zatrudniona na stanowisku pracy, na którym wykonywana praca nie polega na bezpośrednim lub pośrednim udziale w wykonywaniu władzy publicznej i funkcji mających na celu ochronę generalnych interesów państwa, jeżeli posiada znajomość języka polskiego potwierdzoną dokumentem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.

2. Osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może zostać zatrudniona w służbie cywilnej, jeżeli posiada znajomość języka polskiego potwierdzoną dokumentem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3.

2a. Wymogu potwierdzenia znajomości języka polskiego dokumentem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3 nie stosuje się do osób posiadających ważną Kartę Polaka.

2b. Dyrektor generalny urzędu, ogłaszając nabór, wskazuje stanowiska pracy, o zatrudnienie na których mogą ubiegać się wyłącznie osoby posiadające obywatelstwo polskie, biorąc pod uwagę przesłanki określone w ust. 1.

3. Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego, kierując się charakterem pracy wykonywanej przez członków korpusu służby cywilnej i potrzebą zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania przez nich zadań.

Komentarz do Art. 5.

Przepis określa zasady dostępu osób nieposiadających obywatelstwa polskiego do stanowisk w służbie cywilnej oraz sposób informowania o takich stanowiskach. Co do zasady dyrektor generalny urzędu, upowszechniając informacje o wolnych stanowiskach, wskazuje, za zgodą Szefa Służby Cywilnej, stanowiska dostępne także dla obywateli Unii Europejskiej oraz obywateli innych państw, jeżeli wynika to z umów międzynarodowych lub przepisów prawa wspólnotowego.

Wyłączone z tej możliwości są stanowiska, na których praca polega na bezpośrednim lub pośrednim udziale w wykonywaniu władzy publicznej i funkcji służących ochronie generalnych interesów państwa. Na takich stanowiskach może zostać zatrudniona wyłącznie osoba posiadająca obywatelstwo polskie. Dyrektor generalny urzędu wskazuje te stanowiska w ogłoszeniu o naborze, uwzględniając przesłanki określone w ust. 1.

Na pozostałych stanowiskach osoba nieposiadająca obywatelstwa polskiego może zostać zatrudniona, jeżeli posiada znajomość języka polskiego potwierdzoną dokumentem określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 3. Wymóg przedstawienia takiego dokumentu nie dotyczy osoby posiadającej ważną Kartę Polaka. Przepis wiąże więc możliwość zatrudnienia cudzoziemca zarówno z charakterem danego stanowiska, jak i ze spełnieniem wymogu językowego.

Rodzaje dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego określa w drodze rozporządzenia Prezes Rady Ministrów. Przy ich ustalaniu uwzględnia się charakter pracy członków korpusu służby cywilnej oraz potrzebę zapewnienia odpowiedniego poziomu wykonywania zadań. W praktyce przepis wyznacza dyrektorowi generalnemu obowiązek odpowiedniego oznaczenia stanowisk w ogłoszeniu i różnicuje wymagania zależnie od ich zakresu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 409.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 4a.Art. 6.