Art. 47. Nieprzedawnienie roszczenia o wydanie narodowego dobra kultury

Roszczenie o wydanie narodowego dobra kultury RP należącego do zbiorów publicznych przysługujące podmiotom, o których mowa w art. 2 pkt 6, nie ulega przedawnieniu.

Komentarz do Art. 47.

Przepis ustanawia szczególną zasadę dotyczącą roszczenia o wydanie narodowego dobra kultury Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli dobro to należy do zbiorów publicznych. Takie roszczenie przysługuje podmiotom wskazanym w art. 2 pkt 6. Oznacza to, że uprawnienie do żądania wydania dobra nie ulega przedawnieniu.

Kluczowe znaczenie mają tu trzy elementy. Po pierwsze, chodzi o roszczenie dotyczące wydania, a więc o żądanie przekazania określonego dobra uprawnionemu podmiotowi. Po drugie, przedmiotem roszczenia musi być narodowe dobro kultury RP. Po trzecie, dobro to musi należeć do zbiorów publicznych. Przepis nie obejmuje wprost innych dóbr ani roszczeń, które nie dotyczą ich wydania.

Skutek praktyczny polega na wyłączeniu przedawnienia tego roszczenia. Upływ czasu sam w sobie nie powoduje więc jego wygaśnięcia wskutek przedawnienia. Podmiot, o którym mowa w art. 2 pkt 6, zachowuje możliwość dochodzenia wydania dobra także po upływie czasu, ponieważ art. 47 nie przewiduje dla tego roszczenia terminu przedawnienia. Przepis nie określa natomiast procedury dochodzenia roszczenia, sposobu ustalania przynależności dobra do zbiorów publicznych ani dodatkowych przesłanek związanych z konkretnym przypadkiem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1086.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 46.Art. 48.