Art. 46. Wyłączenie nabycia i zasiedzenia narodowego dobra kultury

Własność narodowego dobra kultury RP należącego do zbiorów publicznych nie może być nabyta od osoby nieuprawnionej do rozporządzania nim ani przez zasiedzenie.

Komentarz do Art. 46.

Przepis ustanawia szczególną ochronę własności narodowego dobra kultury należącego do zbiorów publicznych. Obejmuje więc przedmioty, które jednocześnie mają status narodowego dobra kultury oraz znajdują się w zbiorach publicznych. W odniesieniu do takiego dobra wyłączone zostały dwie drogi nabycia własności.

Po pierwsze, własność nie może zostać nabyta od osoby „nieuprawnionej do rozporządzania nim”. Oznacza to, że samo przekazanie lub zbycie dobra przez osobę, która nie ma prawa nim rozporządzać, nie prowadzi do nabycia jego własności w zakresie objętym tym przepisem. Regulacja koncentruje się na braku uprawnienia osoby dokonującej rozporządzenia, a nie na rodzaju czynności, za pomocą której dobro miałoby zostać przekazane.

Po drugie, własności takiego dobra nie można nabyć przez zasiedzenie. Upływ czasu i posiadanie dobra nie tworzą zatem podstawy do uzyskania jego własności w tym trybie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że własność dóbr objętych jego zakresem jest chroniona zarówno przed skutkami rozporządzenia dokonanego przez osobę nieuprawnioną, jak i przed utratą własności wskutek długotrwałego posiadania przez inną osobę. Przepis nie opisuje procedury odzyskania dobra ani nie reguluje innych sposobów przenoszenia własności. Określa natomiast dwa wyraźne ograniczenia: nie można nabyć własności od osoby nieuprawnionej do rozporządzania dobrem ani przez zasiedzenie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2017 r. poz. 1086.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 45.Art. 47.