Art. 4. Definicje nieruchomości wyznaniowych i gospodarstw proboszczów

1. Nieruchomościami ziemskimi związków wyznaniowych w rozumieniu niniejszej ustawy są wszelkiego rodzaju nieruchomości ziemskie, należące do kościoła lub innego związku wyznaniowego albo do ich instytucji, zakładów, zakonów, zgromadzeń lub jakichkolwiek innych jednostek organizacyjnych i organów, bez względu na ich formę prawną oraz cele, na jakie dotychczas obracane były dochody, z tych nieruchomości.

2. Gospodarstwami rolnymi proboszczów, które Państwo poręcza tym duchownym na podstawie art. 1 ust. 2, są nieruchomości ziemskie (ust. 1), znajdujące się w posiadaniu proboszczów (choćby były oddane w dzierżawę) w granicach do 50 ha, a na terenie województw: poznańskiego, pomorskiego i śląskiego - do 100 ha.

3. W przypadku, gdy gospodarstwo rolne proboszcza przekracza granicę obszaru, określoną w ust. 2, przejęciu na rzecz Państwa podlega jedynie nadwyżka obszaru ponad tę granicę.

4. O tym, czy nieruchomość ziemska posiada charakter nieruchomości związku wyznaniowego w rozumieniu ust. 1, orzeka Minister Administracji Publicznej.

5. O tym, czy nieruchomość stanowi gospodarstwo rolne proboszcza (ust. 2), orzeka Minister Administracji Publicznej. O określeniu nadwyżki, podlegającej przejęciu (ust. 3), orzeka Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej. Ministrowie mogą swoje uprawnienia, przewidziane w niniejszym ustępie, przekazać podległym organom.

Komentarz do Art. 4.

Przepis określa, jakie nieruchomości są uznawane za nieruchomości ziemskie związków wyznaniowych oraz jakie gospodarstwa rolne proboszczów obejmuje państwowe poręczenie. Definicja ma szeroki zakres. Obejmuje wszelkiego rodzaju nieruchomości ziemskie należące do kościoła lub innego związku wyznaniowego, a także do ich instytucji, zakładów, zakonów, zgromadzeń i innych jednostek organizacyjnych oraz organów. Nie ma przy tym znaczenia forma prawna tych podmiotów ani cel, na jaki przeznaczano dochody z nieruchomości.

Za gospodarstwo rolne proboszcza uznaje się nieruchomość ziemską określoną w ust. 1, znajdującą się w jego posiadaniu, także wtedy, gdy została oddana w dzierżawę. Granicą obszaru objętego poręczeniem jest co do zasady 50 ha, natomiast w województwach poznańskim, pomorskim i śląskim wynosi ona 100 ha. Jeżeli gospodarstwo przekracza właściwy limit, przejęciu na rzecz Państwa podlega wyłącznie nadwyżka ponad tę granicę, a nie cały obszar.

Przepis wskazuje również organy właściwe do rozstrzygania wątpliwości. Minister Administracji Publicznej orzeka, czy dana nieruchomość ma charakter nieruchomości związku wyznaniowego oraz czy stanowi gospodarstwo rolne proboszcza. O określeniu obszaru nadwyżki rozstrzyga Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej. Ministrowie mogą przekazać te uprawnienia podległym organom. W praktyce regulacja wyznacza więc zarówno zakres nieruchomości objętych przepisem, jak i sposób ustalenia części podlegającej przejęciu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1950 r. poz. 87.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.