Art. 27. Wyłączenia prawa do bonu senioralnego

1. Bon senioralny nie przysługuje seniorowi:

1) w przypadku gdy na seniora jest ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2024 r. poz. 246);

2) korzystającemu:

a) ze świadczenia wspierającego określonego w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2026 r. poz. 873) lub

b) ze specjalistycznych usług opiekuńczych w ośrodkach wsparcia, o których mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, lub

c) z usług opiekuńczych albo asystencji osobistej dofinansowanych z programów rządowych lub programów resortowych, lub

d) z całodobowej opieki świadczonej w domu pomocy społecznej określonej w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, lub

e) z całodobowej opieki stacjonarnej świadczonej w zakładzie opiekuńczo-leczniczym lub zakładzie pielęgnacyjno- -opiekuńczym, lub

f) z całodobowej opieki świadczonej osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, o której mowa w art. 67–69 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, lub

g) z całodobowej opieki świadczonej przez podmiot inny niż wskazany w lit. d–f, lub

h) z instytucjonalnej opieki dziennej.

2. Bon senioralny może być przyznany seniorowi, jeżeli korzystanie z usług lub opieki, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ma charakter doraźny i jednorazowo trwa niedłużej niż 14 dni.

Komentarz do Art. 27.

Przepis określa sytuacje, w których seniorowi nie przysługuje bon senioralny, oraz wyjątek pozwalający na jego przyznanie mimo korzystania z określonych usług lub form opieki. Regulacja obejmuje zarówno przypadki ustalenia prawa do konkretnych świadczeń, jak i faktyczne korzystanie z różnych rodzajów wsparcia.

Bon nie przysługuje seniorowi, na którego ustalono prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego albo zasiłku dla opiekuna. Wyłączenie dotyczy także seniora korzystającego ze świadczenia wspierającego, specjalistycznych usług opiekuńczych w ośrodkach wsparcia, usług opiekuńczych lub asystencji osobistej dofinansowanych z programów rządowych albo resortowych, a także z całodobowej opieki.

Wśród objętych regulacją form całodobowej opieki wymieniono opiekę w domu pomocy społecznej, opiekę stacjonarną w zakładzie opiekuńczo-leczniczym lub zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, opiekę świadczoną osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku, opiekę zapewnianą przez inne podmioty oraz instytucjonalną opiekę dzienną. Wyliczenie wskazuje, że przeszkodą jest korzystanie z każdej z tych form, niezależnie od podmiotu, który ją zapewnia, jeżeli mieści się ona w zakresie przepisu.

Wyjątek dotyczy usług lub opieki wskazanych w ust. 1 pkt 2. Bon może zostać przyznany, gdy korzystanie z nich ma charakter doraźny, a pojedynczy okres korzystania trwa nie dłużej niż 14 dni. W praktyce przepis rozdziela więc stałe lub dłuższe korzystanie z wymienionych form wsparcia, które wyklucza bon, od krótkotrwałej, jednorazowej pomocy, która sama w sobie nie wyłącza możliwości jego przyznania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 986.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 26.Art. 28.