Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom, które opiekują się dzieckiem do ukończenia 18. roku życia. Dziecko musi mieć orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności zawierające wskazania dotyczące stałej lub długotrwałej opieki oraz stałego udziału opiekuna w leczeniu, rehabilitacji i edukacji. Uprawnionymi mogą być między innymi matka, ojciec, osoby zobowiązane do alimentacji, małżonek, opiekun faktyczny dziecka, rodzina zastępcza oraz osoba prowadząca rodzinny dom dziecka. Przepis wymienia także dyrektorów określonych placówek. Podstawowa kwota świadczenia wynosi 1300 zł miesięcznie. Jest ona co roku waloryzowana, czyli zwiększana odpowiednio do procentowego wzrostu minimalnego wynagrodzenia za pracę. Nowa wysokość świadczenia jest zaokrąglana w górę do pełnych złotych i ogłaszana na kolejny rok. Jeżeli opiekun zajmuje się więcej niż jedną osobą spełniającą wskazane warunki, świadczenie za drugą i każdą kolejną osobę zwiększa się o 100%. Za niepełny miesiąc świadczenie oblicza się proporcjonalnie do liczby dni, a wynik zaokrągla w górę do 10 groszy. Świadczenie nie przysługuje między innymi wtedy, gdy opiekun pobiera już określone inne świadczenie opiekuńcze albo gdy osoba wymagająca opieki przebywa w placówce zapewniającej całodobową opiekę, w zakładzie karnym lub w podobnym miejscu wskazanym w przepisie. Wyłączenie może również dotyczyć świadczeń pobieranych za granicą albo ustalonych na tę samą osobę. Po śmierci osoby wymagającej opieki świadczenie zachowuje się do końca miesiąca następującego po miesiącu zgonu. Samo zarejestrowanie w urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub bezrobotna nie wpływa na uprawnienie do świadczenia.

o świadczeniach rodzinnych

Przepis wskazuje osoby, które co do zasady obowiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, jeżeli wykonują określoną aktywność na obszarze Polski. Są to między innymi pracownicy, z wyjątkiem prokuratorów, osoby wykonujące pracę nakładczą, członkowie spółdzielni, zleceniobiorcy i osoby z nimi współpracujące, a także osoby prowadzące pozarolniczą działalność oraz osoby z nimi współpracujące. Obowiązek obejmuje również między innymi członków rad nadzorczych otrzymujących wynagrodzenie, duchownych, żołnierzy niezawodowych pełniących czynną służbę wojskową, osoby odbywające służbę zastępczą oraz małżonka Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis zastrzega, że należy uwzględnić także art. 8 i 9. Wymieniono również osoby pobierające określone świadczenia lub stypendia. Chodzi między innymi o stypendystów sportowych, doktorantów otrzymujących stypendium doktoranckie, osoby pobierające zasiłek dla bezrobotnych, świadczenie integracyjne albo stypendium związane ze szkoleniem, stażem lub przygotowaniem zawodowym dorosłych. Obowiązkowo ubezpieczeni są także pobierający stypendium w czasie studiów podyplomowych, osoby wykonujące odpłatną pracę podczas odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania, osoby na urlopach wychowawczych oraz osoby pobierające zasiłek macierzyński albo świadczenie w jego wysokości. Szczególne zasady dotyczą osób, które zrezygnowały z zatrudnienia, aby osobiście i bezpośrednio opiekować się długotrwale lub ciężko chorym członkiem rodziny albo wspólnie niezamieszkującymi rodzicami lub rodzeństwem. W takich przypadkach zasady opłacania składek przez pomoc społeczną określają przepisy o pomocy społecznej. Za osobę pobierającą świadczenie pielęgnacyjne, specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna składkę opłaca wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Składka jest opłacana od podstawy odpowiadającej wysokości odpowiedniego świadczenia, przez okres potrzebny do uzyskania okresu ubezpieczenia wynoszącego 20 lat dla kobiety i 25 lat dla mężczyzny. Obowiązek ten nie powstaje, gdy osoba podlega ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu. Organ wypłacający świadczenie może zwrócić się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o informacje o przebiegu ubezpieczenia i okresie opłacania składek.

o systemie ubezpieczeń społecznych

Przepis wyjaśnia zakres całej ustawy. Dotyczy ona warunków uzyskania oraz sposobu ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów. Zasiłki są związane z osobami, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z wygaśnięciem, z mocy prawa, decyzji przyznającej to świadczenie. Dalsze przepisy ustawy odnoszą się więc do tej konkretnie określonej grupy osób, a nie do wszystkich opiekunów.

o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów

Przepis zobowiązuje organ, który wypłacał świadczenia pielęgnacyjne do 30 czerwca 2013 r., do poinformowania określonych osób o możliwości ubiegania się o zasiłek dla opiekuna. Informacja ma obejmować także warunki uzyskania tego świadczenia. Organ powinien przekazać ją w ciągu 14 dni od wejścia ustawy w życie. Przepis wskazuje więc obowiązek informacyjny organu, a nie termin na złożenie wniosku.

Przepis wskazuje, czego dotyczy całe rozporządzenie. Ustala ono szczegółowe warunki udzielania pomocy finansowej w ramach rządowego programu. Pomoc jest przeznaczona dla niektórych osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne, a w dalszej części aktu będzie nazywana po prostu „pomocą”. Sam przepis nie określa jeszcze, kto dokładnie może ją otrzymać ani w jakiej wysokości. Zapowiada jedynie zakres regulacji.

Świadczenie pielęgnacyjne

Świadczenie pielęgnacyjne w przepisach

o świadczeniach rodzinnych1 przepis

o systemie ubezpieczeń społecznych1 przepis

o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów2 przepisy

w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania niektórych osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne1 przepis