Art. 36. Samodzielność jurysdykcyjna sądu

1. Sąd rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne w granicach wniosku; orzeczenia, o których mowa w art. 4, są jednak wiążące.

2. Powagę rzeczy osądzonej lub zawisłość sprawy ustala się wyłącznie według czynu zabronionego, za który podmiot zbiorowy poniósł albo ma ponieść odpowiedzialność.

Komentarz do Art. 36.

Przepis określa zasady, według których sąd rozpoznaje sprawę dotyczącą odpowiedzialności podmiotu zbiorowego. W ust. 1 przyznano sądowi samodzielność w rozstrzyganiu zagadnień faktycznych i prawnych. Samodzielność ta ma jednak określone granice, ponieważ sąd rozstrzyga sprawę tylko w granicach wniosku. Oznacza to, że zakres oceny sądu jest wyznaczony zarówno przez ustalenia dotyczące faktów i prawa, jak i przez przedmiot przedstawiony we wniosku. Wyjątek dotyczy orzeczeń, o których mowa w art. 4. Zgodnie z przepisem są one dla sądu wiążące, a więc nie podlegają samodzielnemu rozstrzyganiu w takim zakresie, w jakim przepis nadaje im moc wiążącą.

Ust. 2 wskazuje, że zarówno „powagę rzeczy osądzonej”, jak i „zawisłość sprawy” ustala się wyłącznie według czynu zabronionego, za który podmiot zbiorowy poniósł albo ma ponieść odpowiedzialność. Przepis nie odwołuje tych ocen do innych okoliczności, lecz wiąże je z konkretnym czynem zabronionym. W praktyce wyznacza to jednolite kryterium ustalania, czy dana kwestia została już rozstrzygnięta albo czy dotycząca jej sprawa jest już w toku. Znaczenie przepisu polega więc na połączeniu dwóch zasad: samodzielnej oceny sądu w granicach wniosku oraz oceny powagi rzeczy osądzonej i zawisłości sprawy wyłącznie przez pryzmat czynu zabronionego wskazanego jako podstawa odpowiedzialności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1822.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 35.Art. 37.