Art. 5. Podział odpowiedzialności za szkodę między funkcjonariuszy

W razie wyrządzenia nieumyślnie szkody przez kilku funkcjonariuszy, każdy z nich ponosi odpowiedzialność za część szkody, stosownie do przyczynienia się do niej i stopnia winy. Jeżeli nie jest możliwe ustalenie stopnia winy i przyczynienia się poszczególnych funkcjonariuszy do powstania szkody, odpowiadają oni w częściach równych.

Komentarz do Art. 5.

Przepis określa sposób rozłożenia odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną nieumyślnie przez kilku funkcjonariuszy. Nie oznacza to automatycznie, że każdy z nich odpowiada za całość szkody. Odpowiedzialność każdego funkcjonariusza obejmuje część szkody ustalaną z uwzględnieniem dwóch elementów: jego przyczynienia się do powstania szkody oraz stopnia winy.

W praktyce konieczne jest więc ustalenie, jaki udział miał każdy funkcjonariusz w powstaniu szkody i w jakim stopniu można przypisać mu winę. Jeżeli te okoliczności różnią się między funkcjonariuszami, wysokość przypadającej na każdego z nich części szkody może być różna. Większy udział w spowodowaniu szkody lub wyższy stopień winy może uzasadniać ponoszenie większej części odpowiedzialności, natomiast mniejsze przyczynienie się lub niższy stopień winy, odpowiednio mniejszej.

Przepis przewiduje także rozwiązanie na wypadek, gdy nie da się ustalić stopnia winy i przyczynienia się poszczególnych funkcjonariuszy. W takiej sytuacji odpowiedzialność jest dzielona w częściach równych. Oznacza to, że brak możliwości dokładnego przypisania udziału w powstaniu szkody nie wyłącza odpowiedzialności funkcjonariuszy, lecz prowadzi do równego podziału jej części między wszystkich sprawców. Regulacja ustala zatem zarówno podstawową zasadę indywidualizacji odpowiedzialności, jak i sposób postępowania, gdy taka indywidualizacja nie jest możliwa.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1999 r. poz. 548.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 4.Art. 6.