Art. 3. Obowiązek wykazania odpowiedzialności i wysokości szkody

Organy lub jednostki, o których mowa w art. 1 ust. 1, obowiązane są wykazać okoliczności uzasadniające odpowiedzialność funkcjonariusza oraz wysokość wyrządzonej szkody.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa, na kim spoczywa obowiązek wykazania podstaw odpowiedzialności funkcjonariusza oraz rozmiaru szkody. Obowiązek ten dotyczy organów lub jednostek wskazanych w art. 1 ust. 1. Oznacza to, że to te podmioty powinny przedstawić okoliczności uzasadniające przypisanie funkcjonariuszowi odpowiedzialności majątkowej, a także wykazać wysokość wyrządzonej szkody.

Regulacja obejmuje więc dwa odrębne elementy. Pierwszym są okoliczności uzasadniające odpowiedzialność, czyli fakty, które mają potwierdzać, że odpowiedzialność funkcjonariusza znajduje podstawę. Drugim jest wysokość wyrządzonej szkody, a więc rozmiar uszczerbku, za który funkcjonariusz miałby odpowiadać. Samo wskazanie, że szkoda powstała, nie obejmuje jeszcze obowiązku wykazania jej wysokości.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że organ lub jednostka nie może ograniczyć się do ogólnego stwierdzenia odpowiedzialności funkcjonariusza ani do samego wskazania istnienia szkody. Powinny zostać wykazane zarówno przesłanki odpowiedzialności, jak i kwota lub rozmiar szkody. Przepis nie nakłada w tym zakresie obowiązku na funkcjonariusza, lecz wyraźnie wskazuje organy lub jednostki jako podmioty zobowiązane do wykazania tych okoliczności. Zakres tego obowiązku obejmuje wyłącznie elementy wymienione w przepisie, czyli podstawę odpowiedzialności oraz wysokość wyrządzonej szkody.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1999 r. poz. 548.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.