Art. 40. Przedawnienie wymierzania i poboru kar pieniężnych

1. Kary pieniężnej nie wymierza się, jeżeli od dnia, w którym stwierdzono zaistnienie podstaw odpowiedzialności określonej w art. 37–39, upłynęło 5 lat.

2. Wymierzonej kary pieniężnej nie pobiera się po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o jej wymierzeniu stała się ostateczna.

Komentarz do Art. 40.

Przepis określa dwa odrębne, pięcioletnie terminy dotyczące kary pieniężnej związanej z podstawami odpowiedzialności wskazanymi w art. 37-39. Pierwszy termin odnosi się do samego wymierzenia kary. Jeżeli od dnia, w którym stwierdzono zaistnienie podstaw odpowiedzialności, upłynęło 5 lat, kary pieniężnej nie wymierza się. Oznacza to, że upływ tego terminu zamyka możliwość wydania rozstrzygnięcia nakładającego karę na podstawie tych podstaw odpowiedzialności.

Drugi termin dotyczy kary już wymierzonej. Jej niepobieranie następuje po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o jej wymierzeniu stała się ostateczna. W tym przypadku punktem początkowym nie jest dzień stwierdzenia podstaw odpowiedzialności, lecz późniejszy dzień związany z ostatecznością decyzji. Przepis rozdziela więc dwa etapy: wymierzenie kary oraz pobranie kary już wymierzonej. Każdy z nich ma własny pięcioletni termin i własne zdarzenie, od którego termin ten jest liczony.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu granic czasowych zarówno dla nałożenia kary, jak i dla jej pobrania. Po upływie pierwszego terminu nie można kary wymierzyć, natomiast po upływie drugiego nie pobiera się kary objętej ostateczną decyzją. Przepis nie łączy obu terminów w jeden okres, lecz uzależnia ich rozpoczęcie od dwóch różnych momentów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2000 r. poz. 1250.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 39.Art. 41.