Art. 4. Kompensata wierzytelności z umowy zabezpieczenia finansowego

1. Wierzytelności stron wynikające z umowy o ustanowienie zabezpieczenia finansowego lub będące jej przedmiotem mogą być przedmiotem kompensaty, jeżeli strony w umowie ustanowiły klauzulę kompensacyjną.

2. Kompensata jest dopuszczalna także wtedy, gdy wierzytelności nie są wymagalne.

3. Poprzez kompensatę:

1) kwota netto wynikająca z obliczenia wzajemnych wierzytelności stron jest płatna stronie, której wierzytelność lub suma wierzytelności jest wyższa;

2) wierzytelność o zapłatę kwoty, o której mowa w pkt 1, jest wymagalna, także wtedy, gdy wierzytelności będące przedmiotem kompensaty nie były wymagalne.

Komentarz do Art. 4.

Przepis reguluje zasady kompensaty wierzytelności stron związanych z umową o ustanowienie zabezpieczenia finansowego. Kompensata jest możliwa, gdy strony zawarły w umowie klauzulę kompensacyjną. Obejmuje ona wierzytelności wynikające z tej umowy albo będące jej przedmiotem.

Istotne jest, że wymagalność wierzytelności nie stanowi warunku przeprowadzenia kompensaty. Zgodnie z ust. 2 może ona nastąpić również wtedy, gdy wierzytelności stron nie są jeszcze wymagalne. Przepis pozwala więc rozliczyć wzajemne należności na podstawie samego istnienia odpowiedniej klauzuli w umowie, bez konieczności oczekiwania na nadejście terminu ich zapłaty.

Skutkiem kompensaty jest ustalenie kwoty netto po obliczeniu wzajemnych wierzytelności stron. Jeżeli wierzytelność jednej strony albo suma jej wierzytelności jest wyższa, kwota netto jest płatna tej stronie. Jednocześnie wierzytelność o zapłatę tej kwoty staje się wymagalna, nawet jeśli wierzytelności uwzględnione przy kompensacie wcześniej nie były wymagalne. Przepis określa zatem zarówno warunek zastosowania kompensaty, jak i sposób ustalenia oraz wymagalności końcowego rozliczenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2004 r. poz. 871.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

finansowanie

zabezpieczenia

Art. 3.Art. 4a.