Art. 12. Stosowanie ustawy do istniejących niepodjętych depozytów

Do likwidacji niepodjętych depozytów istniejących w dniu wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy tej ustawy, przy czym na poczet terminu przewidzianego w art. 6 ust. 4 zalicza się okres, przez jaki depozyt znajdował się w dyspozycji przechowującego depozyt.

Komentarz do Art. 12.

Przepis określa, jakie regulacje stosuje się do niepodjętych depozytów, które istniały w dniu wejścia w życie ustawy. Jego podstawową zasadą jest objęcie takich depozytów przepisami tej ustawy, mimo że powstały lub znajdowały się w określonym stanie przed rozpoczęciem jej obowiązywania. Oznacza to, że sam fakt wcześniejszego istnienia depozytu nie wyłącza go spod uregulowań dotyczących jego likwidacji.

Art. 12 zawiera jednak szczególne rozstrzygnięcie dotyczące terminu przewidzianego w art. 6 ust. 4. Przy ustalaniu tego terminu uwzględnia się także okres, przez jaki depozyt znajdował się w dyspozycji przechowującego depozyt. Czas ten zalicza się na poczet terminu, a więc nie jest pomijany tylko dlatego, że depozyt istniał już w dniu wejścia w życie ustawy. Przepis wiąże rozpoczęcie stosowania ustawy z jednoczesnym uwzględnieniem wcześniejszego okresu pozostawania depozytu w dyspozycji przechowującego.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na połączeniu dwóch zasad. Po pierwsze, do istniejących depozytów stosuje się przepisy nowej ustawy. Po drugie, przy obliczaniu terminu z art. 6 ust. 4 bierze się pod uwagę także czas, który upłynął przed wejściem ustawy w życie, o ile depozyt w tym czasie pozostawał w dyspozycji przechowującego. Przepis zapobiega zatem pominięciu dotychczasowego okresu przechowywania przy dalszym stosowaniu procedury likwidacji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2006 r. poz. 1537.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

likwidacja

Art. 11.Art. 13.