Art. 33. u.l.n. Zapłodnienie post mortem

Zarodki powstałe w wyniku dawstwa partnerskiego mogą być przeniesione do organizmu biorczyni po śmierci dawcy komórek rozrodczych, z których utworzono zarodek. Warunków określonych w art. 5 ust. 2 nie stosuje się.

Komentarz do Art. 33. uln

Śmierć dawcy komórek rozrodczych nie przekreśla losu zarodków powstałych w dawstwie partnerskim. Przepis wprost dopuszcza ich przeniesienie do organizmu biorczyni po tej śmierci i zdejmuje z tej sytuacji warunki, które normalnie musiałyby być spełnione.

Najważniejsze punkty

Dopuszczalność dotyczy wyłącznie zarodków powstałych w wyniku dawstwa partnerskiego.
Chodzi o przeniesienie do organizmu biorczyni zarodka utworzonego z komórek rozrodczych zmarłego dawcy.
Zdarzeniem, które nie blokuje procedury, jest śmierć dawcy tych komórek.
Warunków określonych w art. 5 ust. 2 nie stosuje się, co odrywa procedurę od wymogów przewidzianych dla sytuacji typowej.
Przepis reguluje wyłącznie dopuszczalność przeniesienia; nie rozstrzyga o dalszych skutkach dla stanu cywilnego dziecka.

W praktyce

Rozwiązanie chroni zarodek już utworzony wspólnie przez partnerów, a nie tworzy nowej ścieżki dawstwa po śmierci. Granicą pozostaje więc wcześniejsze powstanie zarodka w dawstwie partnerskim: poza tym układem wyłączenie warunków w ogóle nie wchodzi w grę.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2020 r. poz. 442.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zarodki powstałe

dawstwo partnerskie

komórki rozrodcze

przeniesienie zarodka

organizm biorczyni

śmierć dawcy

warunki określone

art. 5 ust. 2

dawstwo komórek

utworzony zarodek

Art. 32.Art. 34.