Art. 6. Waluta kredytu hipotecznego

1. Kredyt hipoteczny może zostać udzielony wyłącznie w walucie lub indeksowany do waluty, w której konsument uzyskuje większość swoich dochodów lub posiada większość środków finansowych lub innych aktywów wycenianych w walucie udzielenia kredytu hipotecznego lub walucie, do której kredyt hipoteczny jest indeksowany.

2. W przypadku umowy o kredyt hipoteczny w walucie obcej kredytodawca, na wniosek konsumenta, jest obowiązany dokonać zmiany waluty umowy o kredyt hipoteczny na inną walutę, jeżeli:

1) konsument uzyskuje w tej walucie większość swoich dochodów lub posiada większość środków finansowych lub innych aktywów wycenianych w tej walucie, według stanu na dzień dokonania ostatniej oceny zdolności kredytowej w odniesieniu do tej umowy o kredyt hipoteczny, lub

2) waluta ta jest walutą państwa członkowskiego, w którym konsument miał miejsce zamieszkania w dniu zawarcia umowy o kredyt hipoteczny lub w którym ma miejsce zamieszkania w dniu złożenia wniosku.

3. Do zmiany, o której mowa w ust. 2, stosuje się średni kurs waluty ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu złożenia wniosku.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa zasady dotyczące waluty kredytu hipotecznego oraz zmiany waluty już zawartej umowy. Jego podstawowym założeniem jest powiązanie waluty kredytu z sytuacją finansową i miejscem zamieszkania konsumenta.

Zgodnie z ust. 1 kredyt hipoteczny może być udzielony wyłącznie w walucie, w której konsument uzyskuje większość dochodów, albo posiada większość środków finansowych lub innych aktywów. Ta sama zasada dotyczy kredytu indeksowanego do określonej waluty. W takim przypadku znaczenie ma waluta, do której kredyt jest indeksowany. Przepis ogranicza więc możliwość udzielenia kredytu w walucie niezwiązanej w przeważającym stopniu z finansami konsumenta.

Ust. 2 przyznaje konsumentowi możliwość wystąpienia o zmianę waluty umowy kredytu hipotecznego w walucie obcej. Kredytodawca jest obowiązany dokonać takiej zmiany, jeżeli zostanie spełniona co najmniej jedna z dwóch przesłanek:

konsument uzyskuje w nowej walucie większość dochodów albo posiada w niej większość środków finansowych lub innych aktywów, według stanu z dnia ostatniej oceny zdolności kredytowej dotyczącej tej umowy,
nowa waluta jest walutą państwa członkowskiego, w którym konsument mieszkał w dniu zawarcia umowy albo mieszka w dniu złożenia wniosku.

Ust. 3 wskazuje sposób rozliczenia zmiany. Stosuje się średni kurs waluty ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu złożenia wniosku. Praktyczne znaczenie przepisu polega na określeniu zarówno ograniczeń przy udzielaniu kredytu, jak i obowiązkowego mechanizmu zmiany waluty na wniosek konsumenta, gdy jego dochody, aktywa lub miejsce zamieszkania uzasadniają takie rozwiązanie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 720.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5.Art. 7.