Art. 6. Zakaz dyskryminacji i przymusu w sprawach religii

1. Nikt nie może być dyskryminowany bądź uprzywilejowany z powodu religii lub przekonań w sprawach religii.

2. Nie wolno zmuszać obywateli do niebrania udziału w czynnościach lub obrzędach religijnych ani do udziału w nich.

Komentarz do Art. 6.

Przepis ustanawia dwie podstawowe gwarancje dotyczące wolności sumienia i wyznania. Po pierwsze, zakazuje różnicowania obywateli ze względu na religię albo przekonania dotyczące religii. Zakaz obejmuje zarówno dyskryminowanie, czyli mniej korzystne traktowanie z takiego powodu, jak i uprzywilejowanie, a więc przyznawanie szczególnej korzyści z uwagi na religię lub przekonania. Ochrona ma zatem charakter równoważny: niedopuszczalne jest zarówno pogarszanie sytuacji określonej osoby, jak i wyróżnianie jej z przyczyn religijnych.

Po drugie, przepis chroni dobrowolność udziału w czynnościach i obrzędach religijnych. Nikt nie może być zmuszany ani do niebrania w nich udziału, ani do uczestniczenia w nich. Oznacza to, że przymus nie może prowadzić ani do rezygnacji z praktyk religijnych, ani do podejmowania takich praktyk wbrew woli. Gwarancja obejmuje oba kierunki i odnosi się zarówno do udziału, jak i do powstrzymania się od udziału.

W praktyce regulacja wyznacza granicę postępowania w sprawach religii: nie wolno ani dyskryminować, ani uprzywilejowywać z powodu religii lub przekonań, a decyzja o uczestnictwie w czynnościach i obrzędach religijnych powinna pozostać wolna od przymusu. Dzięki temu przepis łączy zasadę równego traktowania z ochroną swobody osobistego wyboru w sferze religijnej.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 155.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5.Art. 7.