Art. 5. Prawo do świadczeń na rzecz wspólnot religijnych i instytucji

Obywatele mają prawo do swobodnego świadczenia na rzecz kościołów i innych związków wyznaniowych oraz instytucji charytatywno-opiekuńczych.

Komentarz do Art. 5.

Przepis ustanawia prawo obywateli do swobodnego świadczenia na rzecz określonych podmiotów związanych z działalnością religijną i charytatywno-opiekuńczą. Obejmuje ono świadczenia kierowane do kościołów, innych związków wyznaniowych oraz instytucji charytatywno-opiekuńczych.

Kluczowe znaczenie ma użycie określenia „swobodnego”. Z przepisu wynika, że obywatel może podejmować takie świadczenia z własnej woli, a ich adresatem może być każdy z wymienionych rodzajów podmiotów. Regulacja nie różnicuje kościołów ani innych związków wyznaniowych, a także nie uzależnia prawa od rodzaju prowadzonej przez nie działalności. Odrębnie wskazuje również instytucje charytatywno-opiekuńcze, co wiąże ochronę przewidzianą w przepisie także ze świadczeniami na cele pomocy i opieki.

Przepis ma charakter gwarancyjny. Potwierdza, że świadczenie na rzecz wskazanych podmiotów mieści się w sferze praw obywateli i może być wykonywane swobodnie. Jego treść nie określa formy świadczenia, jego wysokości, częstotliwości ani procedury przekazywania. Nie wskazuje też szczegółowych obowiązków kościołów, innych związków wyznaniowych lub instytucji charytatywno-opiekuńczych. W praktyce przepis wyznacza podstawę dla dobrowolnego wspierania tych podmiotów przez obywateli, bez rozstrzygania dodatkowych kwestii organizacyjnych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 155.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 4.Art. 6.