Art. 7. Wolność sumienia i wyznania cudzoziemców i bezpaństwowców

1. Cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej korzystają z wolności sumienia i wyznania na równi z obywatelami polskimi.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do bezpaństwowców.

Komentarz do Art. 7.

Przepis określa zakres korzystania z wolności sumienia i wyznania przez osoby, które nie mają obywatelstwa polskiego. Cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej korzystają z tych wolności na równi z obywatelami polskimi. Oznacza to, że sam fakt posiadania obywatelstwa innego państwa nie uzasadnia odmiennego traktowania w zakresie wolności sumienia i wyznania, jeżeli dana osoba przebywa na terytorium Polski.

Regulacja obejmuje również bezpaństwowców. Do tej grupy przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, a więc przyjmuje się wobec nich zasadę korzystania z wolności sumienia i wyznania przewidzianą dla cudzoziemców, z uwzględnieniem tego, że nie mają obywatelstwa żadnego państwa. Przepis nie uzależnia korzystania z tych wolności przez cudzoziemców ani bezpaństwowców od wskazania wyznania, obywatelstwa lub innych dodatkowych okoliczności. Jego praktyczne znaczenie polega na wyraźnym objęciu ochroną wolności sumienia i wyznania także osób przebywających w Polsce, które nie są obywatelami polskimi, oraz na potwierdzeniu, że ochrona ta obejmuje również osoby bezpaństwowe.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1989 r. poz. 155.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

wyznania

Art. 6.Art. 8.