Art. 187. Niestandaryzowany fundusz wierzytelności

1. Niestandaryzowany fundusz wierzytelności może być utworzony jako fundusz z wydzielonymi subfunduszami.

2. Do momentu utworzenia drugiego subfunduszu aktywa i zobowiązania subfunduszu stanowią aktywa i zobowiązania funduszu.

3. Niestandaryzowany fundusz wierzytelności jest obowiązany lokować nie mniej niż 75% wartości aktywów funduszu, a w przypadku niestandaryzowanego funduszu wierzytelności z wydzielonymi subfunduszami - nie mniej niż 75% wartości aktywów każdego subfunduszu, w:

1) określone wierzytelności;

2) papiery wartościowe inkorporujące wierzytelności pieniężne;

3) prawa do świadczeń z tytułu określonych wierzytelności.

4. Lokaty, o których mowa w ust. 3 pkt 2, nie mogą stanowić więcej niż 25% wartości aktywów netto funduszu, a w przypadku niestandaryzowanego funduszu wierzytelności z wydzielonymi subfunduszami nie więcej niż 25% wartości aktywów netto każdego subfunduszu.

5. (uchylony)

6. (uchylony)

Komentarz do Art. 187.

Przepis określa zasady organizacji i lokowania aktywów przez niestandaryzowany fundusz wierzytelności. Fundusz może działać jako fundusz z wydzielonymi subfunduszami. Do czasu utworzenia drugiego subfunduszu aktywa i zobowiązania subfunduszu są jednocześnie aktywami i zobowiązaniami całego funduszu.

Najważniejszym wymogiem jest obowiązek przeznaczenia na określone kategorie lokat co najmniej 75% wartości aktywów. W przypadku funduszu bez subfunduszy limit ten odnosi się do wartości aktywów funduszu. Jeżeli fundusz ma wydzielone subfundusze, wymóg jest liczony odrębnie dla każdego z nich. W tej części aktywa mogą być lokowane w:

określone wierzytelności,
papiery wartościowe inkorporujące wierzytelności pieniężne,
prawa do świadczeń z tytułu określonych wierzytelności.

Przepis wprowadza także ograniczenie dotyczące drugiej z wymienionych kategorii. Lokaty w papiery wartościowe inkorporujące wierzytelności pieniężne nie mogą przekraczać 25% wartości aktywów netto funduszu. Przy wydzielonych subfunduszach limit ten stosuje się osobno do wartości aktywów netto każdego subfunduszu. Oznacza to, że struktura subfunduszowa wpływa nie tylko na sposób organizacji funduszu, lecz także na sposób obliczania obu limitów inwestycyjnych.

W praktyce przepis wyznacza podstawowy profil aktywów funduszu, wymagając, aby ich zdecydowana większość była związana z wierzytelnościami lub prawami do świadczeń z nimi związanych, a jednocześnie ograniczając udział papierów wartościowych inkorporujących wierzytelności pieniężne. Ustępy 5 i 6 są uchylone.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1034.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 186.Art. 188.