Art. 185. Standaryzowany fundusz wierzytelności

1. Standaryzowany fundusz wierzytelności jest tworzony jako fundusz z wydzielonymi subfunduszami.

2. Do momentu utworzenia drugiego subfunduszu aktywa i zobowiązania subfunduszu stanowią aktywa i zobowiązania funduszu.

3. Standaryzowany fundusz wierzytelności nie może dokonywać kolejnych emisji certyfikatów związanych z danym subfunduszem.

4. Standaryzowany fundusz wierzytelności ma obowiązek lokować co najmniej 75% wartości aktywów danego subfunduszu wyłącznie w jedną pulę wierzytelności lub prawa do wszystkich świadczeń otrzymywanych przez inicjatora przeniesienia ryzyka z wierzytelności z tytułu jednej puli wierzytelności, z zastrzeżeniem ust. 5.

5. Jeżeli statut standaryzowanego funduszu wierzytelności tak stanowi, fundusz może lokować co najmniej 75% wartości aktywów danego subfunduszu w kilka pul wierzytelności lub w prawa do świadczeń otrzymywanych z tytułu kilku pul wierzytelności, pod warunkiem że:

1) inicjatorami przeniesienia ryzyka z wierzytelności są banki krajowe, instytucje kredytowe lub spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe;

2) wierzytelności wchodzące w skład wszystkich pul są jednolite rodzajowo;

3) umowy, o których mowa w art. 183 ust. 5, w odniesieniu do każdej z pul wierzytelności zostaną zawarte w terminie 3 miesięcy od dnia zarejestrowania funduszu.

6. Standaryzowany fundusz wierzytelności ma obowiązek w terminie 3 miesięcy od dnia zarejestrowania funduszu zawrzeć:

1) umowę zobowiązującą do nabycia puli wierzytelności lub umowę o subpartycypację lub

2) umowy zobowiązujące do nabycia puli wierzytelności lub umowy o subpartycypację - w przypadku, o którym mowa w ust. 5.

Komentarz do Art. 185.

Przepis określa zasady tworzenia i funkcjonowania standaryzowanego funduszu wierzytelności, w szczególności jego strukturę, sposób lokowania aktywów oraz obowiązki związane z nabywaniem pul wierzytelności lub zawieraniem umów o subpartycypację.

Fundusz jest tworzony jako fundusz z wydzielonymi subfunduszami. Do czasu utworzenia drugiego subfunduszu aktywa i zobowiązania pierwszego subfunduszu są jednocześnie aktywami i zobowiązaniami całego funduszu. Ustawa wyklucza także dokonywanie kolejnych emisji certyfikatów inwestycyjnych związanych z danym subfunduszem.

Podstawową regułą lokowania aktywów jest obowiązek przeznaczenia co najmniej 75% wartości aktywów danego subfunduszu wyłącznie na jedną pulę wierzytelności albo na prawa do wszystkich świadczeń otrzymywanych przez inicjatora przeniesienia ryzyka z wierzytelności z tytułu jednej puli. Statut może dopuścić lokowanie tej części aktywów w kilka pul, ale tylko po spełnieniu łącznie określonych warunków. Inicjatorami przeniesienia ryzyka muszą być banki krajowe, instytucje kredytowe albo spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, wierzytelności ze wszystkich pul muszą być jednolite rodzajowo, a umowy, o których mowa w art. 183 ust. 5, muszą zostać zawarte w odniesieniu do każdej puli w terminie 3 miesięcy od zarejestrowania funduszu.

W tym samym terminie fundusz musi zawrzeć umowę zobowiązującą do nabycia puli wierzytelności albo umowę o subpartycypację. Jeżeli statut przewiduje model kilku pul, obowiązek obejmuje odpowiednie umowy dotyczące tych pul. Przepis wyznacza więc zarówno minimalny poziom zaangażowania aktywów, jak i termin rozpoczęcia realizacji inwestycji.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2024 r. poz. 1034.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 184.Art. 186.