Art. 3. Wyłączenie prawa do wynagrodzenia rocznego

Pracownik nie nabywa prawa do wynagrodzenia rocznego w przypadkach:

1) nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej dłużej niż dwa dni;

2) stawienia się do pracy lub przebywania w pracy w stanie nietrzeźwości;

3) wymierzenia pracownikowi kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy lub ze służby;

4) rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Komentarz do Art. 3.

Przepis określa sytuacje, w których pracownik nie nabywa prawa do wynagrodzenia rocznego. Chodzi o przypadki związane z nieusprawiedliwioną nieobecnością, nietrzeźwością, nałożeniem określonej kary dyscyplinarnej albo rozwiązaniem umowy o pracę z winy pracownika.

Utrata prawa występuje, gdy nieusprawiedliwiona nieobecność w pracy trwała dłużej niż dwa dni. Znaczenie ma więc zarówno brak usprawiedliwienia, jak i przekroczenie wskazanego okresu. Przepis obejmuje także stawienie się do pracy w stanie nietrzeźwości oraz przebywanie w pracy w takim stanie. Nie ogranicza się zatem wyłącznie do momentu rozpoczęcia pracy.

Kolejną przesłanką jest wymierzenie pracownikowi kary dyscyplinarnej wydalenia z pracy lub ze służby. Chodzi o konkretnie wskazany rodzaj kary, a nie o każdą karę dyscyplinarną. Prawo do wynagrodzenia rocznego nie powstaje również w razie rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

W praktyce przepis wskazuje zamknięty katalog okoliczności, w których pracownik nie uzyskuje prawa do tego świadczenia. Każda z wymienionych sytuacji ma bezpośrednie znaczenie dla oceny, czy prawo do wynagrodzenia rocznego w ogóle powstało. regulacja wiąże więc to prawo z prawidłową obecnością w pracy, trzeźwością, brakiem wskazanej kary oraz sposobem zakończenia zatrudnienia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1690.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.Art. 4.