Art. 2. Nabycie prawa do wynagrodzenia rocznego

1. Pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego.

2. Pracownik, który nie przepracował u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego, nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy.

3. Przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do wynagrodzenia rocznego nie jest wymagane w przypadkach:

1) nawiązania stosunku pracy w trakcie roku kalendarzowego z nauczycielem i nauczycielem akademickim zgodnie z organizacją pracy szkoły (szkoły wyższej);

2) zatrudnienia pracownika do pracy sezonowej, jeżeli umowa o pracę została zawarta na sezon trwający nie krócej niż trzy miesiące;

3) powołania pracownika do czynnej służby wojskowej albo skierowania do odbycia służby zastępczej;

4) rozwiązania stosunku pracy w związku z:

a) przejściem na emeryturę, rentę szkoleniową albo rentę z tytułu niezdolności do pracy lub świadczenie rehabilitacyjne,

b) przeniesieniem służbowym, powołaniem lub wyborem,

c) likwidacją pracodawcy albo zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy,

d) likwidacją jednostki organizacyjnej pracodawcy lub jej reorganizacją;

5) podjęcia zatrudnienia:

a) w wyniku przeniesienia służbowego,

b) na podstawie powołania lub wyboru,

c) w związku z likwidacją poprzedniego pracodawcy albo ze zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących tego pracodawcy,

d) w związku z likwidacją jednostki organizacyjnej poprzedniego pracodawcy lub jej reorganizacją,

e) po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej albo po odbyciu służby zastępczej;

6) korzystania: ab) (uchylona) ac) z urlopu ojcowskiego, ad) z urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, ae) (uchylona) af) z urlopu opiekuńczego,

a) z urlopu wychowawczego,

aa) z urlopu macierzyńskiego,

b) z urlopu dla poratowania zdrowia,

c) przez nauczyciela lub nauczyciela akademickiego z urlopu do celów naukowych, artystycznych lub kształcenia zawodowego;

6a) korzystania z urlopu rodzicielskiego;

7) wygaśnięcia stosunku pracy w związku ze śmiercią pracownika.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa zasady nabywania prawa do wynagrodzenia rocznego w zależności od długości zatrudnienia u danego pracodawcy. Pełna wysokość wynagrodzenia przysługuje pracownikowi, który przepracował u tego pracodawcy cały rok kalendarzowy. Jeżeli zatrudnienie trwało krócej, wynagrodzenie jest proporcjonalne do przepracowanego okresu, ale co do zasady pracownik musi przepracować co najmniej 6 miesięcy.

Art. 2 ust. 3 wskazuje sytuacje, w których ten minimalny okres nie jest wymagany. Dotyczy to między innymi nauczycieli i nauczycieli akademickich podejmujących pracę w trakcie roku zgodnie z organizacją pracy, pracowników sezonowych zatrudnionych na sezon trwający co najmniej trzy miesiące oraz osób powołanych do czynnej służby wojskowej albo skierowanych do służby zastępczej.

Wyjątek obejmuje także rozwiązanie stosunku pracy z powodu przejścia na emeryturę, rentę lub świadczenie rehabilitacyjne, przeniesienia służbowego, powołania, wyboru, likwidacji pracodawcy lub jego jednostki organizacyjnej, reorganizacji albo zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy. Tak samo traktowane jest podjęcie zatrudnienia w związku z tymi okolicznościami, a także po zwolnieniu z czynnej służby wojskowej lub po odbyciu służby zastępczej.

Znaczenie mają również wskazane urlopy, w tym urlop macierzyński, rodzicielski, ojcowski, wychowawczy, opiekuńczy, urlop na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlop dla poratowania zdrowia oraz określone urlopy nauczycieli i nauczycieli akademickich. Warunek 6 miesięcy nie obowiązuje również w razie wygaśnięcia stosunku pracy wskutek śmierci pracownika.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1690.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 1.Art. 3.