Art. 27. Język urzędowy

W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Przepis ten nie narusza praw mniejszości narodowych wynikających z ratyfikowanych umów międzynarodowych.

Komentarz do Art. 27.

Konstytucja wskazuje, że językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Oznacza to, że to język polski został określony w tym przepisie jako język urzędowy państwa. Przepis nie wskazuje innych języków urzędowych ani nie określa szczegółowych zasad używania języka polskiego w poszczególnych sytuacjach. Reguła dotycząca języka polskiego nie może być rozumiana jako naruszenie praw mniejszości narodowych. Chodzi o prawa, które wynikają z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Sam przepis konstytucyjny potwierdza więc, że istnienie języka polskiego jako języka urzędowego nie uchyla ani nie ogranicza praw mniejszości narodowych przyznanych na podstawie takich umów. Przepis łączy zatem dwie zasady. Pierwsza ustanawia język polski językiem urzędowym w Polsce. Druga zastrzega, że ustanowienie tego języka nie narusza praw mniejszości narodowych wynikających z ratyfikowanych umów międzynarodowych. Z treści przepisu wynika, że obie zasady obowiązują równocześnie: język polski ma status języka urzędowego, a prawa mniejszości narodowych pozostają chronione w zakresie określonym przez takie umowy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 483.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

język urzędowy

język polskiRzeczpospolita Polska

mniejszość narodowa

umowa międzynarodowa

Art. 26.Art. 28.