Język polski

Hasło „język polski” ma w ustawie „Język migowy i inne środki komunikowania się” znaczenie określone na potrzeby tej regulacji. Chodzi o język polski używany w piśmie, który jest nauczany z zastosowaniem metody glottodydaktycznej, czyli metody właściwej nauczaniu języka. Definicja koncentruje się więc na pisemnej odmianie języka oraz na sposobie jej przekazywania, a nie na wszystkich możliwych znaczeniach języka polskiego w językoznawstwie lub w języku potocznym.

Istotnym elementem tej definicji jest również odesłanie do przepisu ustawy o języku polskim. W odniesieniu do osób uprawnionych mieszkających w Polsce przewidziano odpowiednie stosowanie tego przepisu. Oznacza to, że przy ustalaniu skutków prawnych związanych z posługiwaniem się językiem polskim należy uwzględnić zarówno jego pisemny charakter, sposób nauczania, jak i szczególne rozwiązania przewidziane dla wskazanej grupy osób. Definicja łączy zatem warstwę językową z określonym mechanizmem ochrony i stosowania przepisów.

W praktyce hasło służy do ustalenia, co należy rozumieć przez język polski w sytuacjach, w których ustawa reguluje komunikowanie się osób posługujących się językiem migowym lub innymi środkami komunikowania się. Ma to znaczenie przede wszystkim wtedy, gdy potrzebne jest zapewnienie zrozumienia treści pisemnych, przekazanie informacji albo zastosowanie odpowiednich ułatwień komunikacyjnych.

Pojęcie języka polskiego występuje także w wielu innych gałęziach prawa. W postępowaniach sądowych i administracyjnych wiąże się między innymi z udziałem tłumacza, tłumaczeniem dokumentów oraz zapewnieniem stronie lub uczestnikowi możliwości zrozumienia czynności procesowych. W prawie cywilnym odnosi się do sporządzania niektórych dokumentów i informacji w sposób jasny, także w relacjach z konsumentem, a w prawie o notariacie wpływa na sposób dokonywania czynności wobec osób, które nie znają języka polskiego. Znaczenie ma również przy doręczaniu rozstrzygnięć i dokumentów osobom, które wymagają tłumaczenia.