Art. 271. k.p.c. Zeznanie świadka

§ 1. Świadek składa zeznanie ustnie, zaczynając od odpowiedzi na pytania przewodniczącego, co i z jakiego źródła wiadomo mu w sprawie, po czym sędziowie i strony mogą w tymże przedmiocie zadawać mu pytania.

§ 2. Niemi i głusi składają zeznania na piśmie lub przy pomocy biegłego.

Komentarz do Art. 271. kpc

Art. 271 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje sposób składania zeznań przez świadków w postępowaniu cywilnym, co jest kluczowym elementem procesu dowodowego. Przepis ten określa zarówno formę, jak i kolejność zadawania pytań świadkowi, a także uwzględnia specyficzne potrzeby osób niepełnosprawnych, takich jak osoby głuche i nieme.

Ustne zeznania świadka

Zgodnie z art. 271 § 1 k.p.c., świadek składa zeznania ustnie. Proces ten rozpoczyna się od odpowiedzi na pytania przewodniczącego składu sędziowskiego. Przewodniczący pyta świadka, co wiadomo mu w sprawie i z jakiego źródła posiada te informacje. Jest to kluczowy moment, ponieważ pozwala na wstępne zorientowanie się w zakresie wiedzy świadka oraz jej źródłach.

Po wstępnych pytaniach przewodniczącego, sędziowie oraz strony postępowania mają prawo zadawać świadkowi pytania dotyczące tego samego przedmiotu. Taka kolejność ma na celu zapewnienie porządku i klarowności w procesie przesłuchiwania świadka, a także umożliwienie stronom pełnego wyjaśnienia okoliczności sprawy.

Zeznania osób głuchych i niemych

Art. 271 § 2 k.p.c. wprowadza specjalne regulacje dla osób głuchych i niemych. Osoby te mogą składać zeznania na piśmie lub przy pomocy biegłego. Jest to wyrazem dostosowania procedury sądowej do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, co jest zgodne z zasadą równości i niedyskryminacji.

Zeznania na piśmie mogą być składane przez osoby, które mają trudności w komunikacji werbalnej, co pozwala na pełne i dokładne przedstawienie ich wiedzy w sprawie. Alternatywnie, pomoc biegłego (np. tłumacza języka migowego) zapewnia, że osoby głuche i nieme mogą skutecznie uczestniczyć w postępowaniu sądowym, co jest istotne z punktu widzenia prawa do obrony i sprawiedliwego procesu.

Znaczenie praktyczne

Art. 271 k.p.c. ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ określa procedurę, która ma na celu zapewnienie, że zeznania świadków są składane w sposób uporządkowany i zrozumiały. Przepis ten chroni również prawa osób z niepełnosprawnościami, umożliwiając im pełne uczestnictwo w postępowaniu sądowym.

W praktyce, przestrzeganie tego przepisu jest kluczowe dla zapewnienia rzetelności i efektywności procesu dowodowego. Prawidłowe przeprowadzenie przesłuchania świadka może mieć decydujące znaczenie dla wyniku sprawy, dlatego zarówno sędziowie, jak i pełnomocnicy stron powinni zwracać szczególną uwagę na zgodność z procedurą określoną w art. 271 k.p.c.

Podsumowanie

Art. 271 k.p.c. jest przepisem, który szczegółowo reguluje sposób składania zeznań przez świadków w postępowaniu cywilnym, uwzględniając przy tym potrzeby osób z niepełnosprawnościami. Przepis ten ma na celu zapewnienie porządku i klarowności w procesie przesłuchiwania świadków oraz ochronę praw wszystkich uczestników postępowania. Jego przestrzeganie jest kluczowe dla rzetelności i sprawiedliwości procesu sądowego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1550.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zeznanie ustne

pytania przewodniczącego

źródło informacji

pytania sędziów

pytania stron

świadek

osoba niema

osoba głucha

zeznanie pisemne

pomoc biegłego.

Art. 269.Art. 271¹.