Art. 244. k.k. Niestosowanie się do orzeczonych środków karnych
Kto nie stosuje się do orzeczonego przez sąd zakazu zajmowania stanowiska, wykonywania zawodu, prowadzenia działalności, zajmowania stanowiska lub wykonywania zawodu lub pracy w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego, a także w spółkach prawa handlowego, w których Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego posiadają bezpośrednio lub pośrednio przez inne podmioty co najmniej 10 % akcji lub udziałów, wykonywania czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, prowadzenia pojazdów, wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, wstępu na imprezę masową, przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, zakazu kontaktowania się z określonymi osobami, zakazu zbliżania się do określonych osób lub zakazu opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, zakazu posiadania wszelkich zwierząt albo określonej kategorii zwierząt albo nie wykonuje zarządzenia sądu o ogłoszeniu orzeczenia w sposób w nim przewidziany, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Orzecznictwo
Znaleziono ponad 2 000 orzeczeń dotyczących art. 244 k.k.. Poniżej wybrane sprawy dotyczące przepisu, z krótkim omówieniem.
Wyrok VI Ka 882/25
- Stan sprawy
- Oskarżony został skazany za dwa czyny z art. 244 k.k. polegające na dwukrotnym prowadzeniu samochodu na drodze publicznej mimo obowiązującego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd pierwszej instancji wymierzył kary pozbawienia wolności oraz orzekł tylko jeden zakaz prowadzenia pojazdów i jedno świadczenie pieniężne, mimo że skazanie dotyczyło dwóch odrębnych czynów.
- Rozstrzygnięcie
- Sąd odwoławczy zmienił wyrok w części dotyczącej środków karnych i świadczenia pieniężnego. Orzekł za każdy z dwóch czynów odrębny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po 2 lata, a następnie połączył je w łączny zakaz na 3 lata. Orzekł także za każdy z czynów odrębne świadczenie pieniężne po 5 000 zł i połączył je w świadczenie łączne 6 000 zł. W pozostałym zakresie koszty postępowania odwoławczego poniósł Skarb Państwa.
- Uzasadnienie
- Sąd uznał, że przy skazaniu za art. 244 k.k. polegające na naruszeniu zakazu prowadzenia pojazdów orzeczenie zakazu z art. 42 § 1a pkt 2 k.k. oraz świadczenia pieniężnego z art. 43a § 2 k.k. jest obligatoryjne za każdy czyn. Błąd sądu pierwszej instancji polegał na orzeczeniu tych środków tylko jednokrotnie. Jednocześnie sąd odwoławczy przyjął, że możliwe jest łączenie świadczeń pieniężnych jako obowiązków tego samego rodzaju na podstawie art. 90 § 2 k.k., wskazując na obecny obligatoryjny i represyjny charakter tego środka. Nie uwzględnił natomiast w pełni żądania surowszego łącznego zakazu, uznając, że brak było podstaw do zastosowania skrajnej kumulacji.
Uzasadnienie II AKa 242/24
- Stan sprawy
- Sprawa dotyczyła wyroku łącznego obejmującego wiele wcześniejszych skazań, w tym także za dwa przestępstwa z art. 244 k.k. Obrona zaskarżyła rozstrzygnięcie co do kar łącznych i środków karnych łącznych, domagając się zastosowania metody zbliżonej do pełnej absorpcji i wymierzenia ich w najniższym dopuszczalnym wymiarze. Z materiału wynikało, że czyny były różnorodzajowe, popełniane w odstępach kilku miesięcy, po wcześniejszych licznych skazaniach, a zachowanie skazanego w zakładzie karnym oceniano jedynie jako przeciętne.
- Rozstrzygnięcie
- Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy całość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie obniżył kar łącznych ani środków karnych łącznych i uznał apelację za bezzasadną. Zwolnił skazanego od wydatków postępowania odwoławczego.
- Uzasadnienie
- Sąd wskazał, że nie wykazano rażącej niewspółmierności kar łącznych i środków karnych łącznych. Przy ich wymiarze decydujące znaczenie mają więź przedmiotowa, podmiotowa i czasowa między zbiegającymi się przestępstwami oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze. W odniesieniu do zbiegów obejmujących także czyny z art. 244 k.k. podkreślono brak tożsamości przestępstw, różne dobra prawne, znaczną liczbę czynów, popełnianie ich po wcześniejszych skazaniach i po odbyciu kary pozbawienia wolności. Przeciętne postępowanie skazanego w izolacji penitencjarnej nie uzasadniało nadania mu decydującego znaczenia. Zdaniem sądu zastosowanie rozwiązania zbliżonego do pełnej absorpcji prowadziłoby do nieuzasadnionego złagodzenia odpowiedzialności i byłoby sprzeczne także ze względami ogólnoprewencyjnymi.
Wyrok II K 1467/22
- Stan sprawy
- Oskarżonemu zarzucono, że przebywał w swoim mieszkaniu wspólnie z dziećmi, naruszając zakaz kontaktowania się z nimi i zbliżania się do nich orzeczony wcześniejszym wyrokiem. Ustalono, że dzieci przyszły do niego z własnej inicjatywy, za wiedzą i zgodą matki, aby pomóc mu w obowiązkach domowych. Ustalono też, że ani oskarżony, ani matka dzieci, ani kurator w czasie zdarzenia nie mieli wiedzy o treści orzeczonych środków karnych, a odpisy i czynności wykonawcze dotyczące tych środków nastąpiły później. Nie ustalono, by oskarżony miał świadomość obowiązywania zakazu.
- Rozstrzygnięcie
- Sąd uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzuconego czynu z art. 244 k.k. Kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa i przyznał obrońcy z urzędu wynagrodzenie.
- Uzasadnienie
- Sąd uznał, że art. 244 k.k. jest przestępstwem umyślnym, a do przypisania odpowiedzialności konieczne jest ustalenie, że sprawca miał świadomość prawomocnie orzeczonego zakazu. Zebrane dowody nie pozwalały stwierdzić, że oskarżony wiedział o zakazie kontaktowania się i zbliżania do dzieci albo przewidywał możliwość naruszenia takiego zakazu. Sama wiedza o toczącym się postępowaniu i o wydaniu wyroku skazującego nie wystarczała do przyjęcia świadomości konkretnych środków karnych. Wobec niewyjaśnionych wątpliwości co do istoty oskarżenia sąd zastosował zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego.
Streszczenia mają charakter informacyjny. Przy ocenie sprawy należy zapoznać się z pełną treścią orzeczenia.
Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2025 r. poz. 383.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.