Art. 15. k.k.s. Obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej

§ 1. Orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej.

§ 2. W razie orzeczenia przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów.

§ 3. W razie uiszczenia należności publicznoprawnej sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w warunkach określonych w art. 31 § 3 pkt 2.

§ 4. W razie potrzeby orzeczenie kończące postępowanie, na mocy którego nie orzeczono przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia równowartości pieniężnej tych przedmiotów, powinno zawierać również rozstrzygnięcie co do przekazania przedmiotu właściwemu organowi do odrębnego postępowania.

Komentarz do Art. 15. kks

Art. 15 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) reguluje kwestie związane z obowiązkami podatkowymi oraz przepadkiem przedmiotów w kontekście postępowań dotyczących przestępstw i wykroczeń skarbowych. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że orzeczenia wydane w takich postępowaniach nie zwalniają sprawców od odpowiedzialności za uiszczenie należności publicznoprawnych, takich jak podatki, cła czy inne opłaty.

Komentarz do Art. 15 KKS:

Niezależność obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej od orzeczenia w sprawie karnej skarbowej:
- Przepis jednoznacznie wskazuje, że orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym skarbowym nie zwalnia sprawcy od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej. Oznacza to, że nawet jeśli sprawca zostanie ukarany za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, nadal jest zobowiązany do zapłaty należności, które były przedmiotem naruszenia.
Przepadek przedmiotów a należności publicznoprawne:
- W przypadku orzeczenia przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej, wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów. Przepis ten ma na celu uniknięcie podwójnego obciążenia sprawcy - zarówno przepadku przedmiotów, jak i obowiązku zapłaty należności publicznoprawnej za te same przedmioty.
Orzeczenie przepadku w przypadku uiszczenia należności publicznoprawnej:
- Sąd może orzec przepadek przedmiotów tylko w warunkach określonych w art. 31 § 3 pkt 2 KKS, jeśli należność publicznoprawna została uiszczona. Art. 31 § 3 pkt 2 KKS dotyczy sytuacji, w których przepadek przedmiotów jest obligatoryjny, np. gdy przedmioty te służyły do popełnienia przestępstwa skarbowego.
Rozstrzygnięcie co do przekazania przedmiotów:
- W przypadku, gdy orzeczenie kończące postępowanie nie zawiera decyzji o przepadku przedmiotów, ściągnięciu ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia równowartości pieniężnej tych przedmiotów, sąd powinien rozstrzygnąć o przekazaniu przedmiotów właściwemu organowi do odrębnego postępowania. Ma to na celu zapewnienie, że przedmioty te zostaną odpowiednio zagospodarowane przez właściwe organy, co może obejmować ich sprzedaż, zniszczenie lub inne formy zarządzania.

Wnioski:

Art. 15 KKS podkreśla, że odpowiedzialność karna skarbowa i obowiązki podatkowe są odrębnymi kwestiami. Nawet jeśli sprawca zostanie ukarany za przestępstwo skarbowe, nie zwalnia go to z obowiązku zapłaty należności publicznoprawnych. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że państwo nie traci należnych mu środków finansowych, a jednocześnie unika podwójnego obciążenia sprawcy w przypadku przepadku przedmiotów.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 654.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

orzeczenie postępowania

przestępstwo skarbowe

wykroczenie skarbowe

obowiązek uiszczenia

należność publicznoprawna

przepadek przedmiotów

równowartość pieniężna

art. 31

sąd

orzeczenie kończące

właściwy organ

odrębne postępowanie

Art. 14.Art. 16.