Wykroczenie skarbowe

Wykroczenie skarbowe to czyn zabroniony przez Kodeks karny skarbowy pod groźbą kary grzywny określonej kwotowo. Dotyczy naruszeń obowiązków związanych przede wszystkim z podatkami, cłem, obrotem towarowym z zagranicą oraz innymi należnościami publicznoprawnymi. O tym, czy dane zachowanie jest wykroczeniem skarbowym, a nie przestępstwem skarbowym, decyduje w szczególności rozmiar uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie należności publicznoprawnej albo wartość przedmiotu czynu, oceniane według ustawowego progu.

Najważniejsze cechy:

• jest czynem zabronionym, czyli zachowaniem opisanym w przepisach Kodeksu karnego skarbowego;
• może polegać między innymi na niewykonaniu obowiązku podatkowego, podaniu nieprawdziwych danych, naruszeniu obowiązków celnych lub uchybieniu obowiązkom dokumentacyjnym;
• podlega karze grzywny wyrażonej w konkretnej kwocie, a nie grzywnie wymierzanej w stawkach dziennych, właściwej zasadniczo dla przestępstw skarbowych;
• odpowiedzialność ponosi co do zasady osoba fizyczna, której można przypisać winę na zasadach określonych w prawie karnym skarbowym.

Wykroczenie skarbowe różni się od zwykłego wykroczenia uregulowanego w Kodeksie wykroczeń. Jego przedmiotem są interesy finansowe państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub innych podmiotów uprawnionych do pobierania należności publicznych, dlatego stosuje się do niego przepisy Kodeksu karnego skarbowego oraz właściwe reguły postępowania w sprawach skarbowych. W określonych przypadkach możliwe jest zakończenie sprawy w postępowaniu mandatowym albo zastosowanie innych uproszczeń przewidzianych dla czynów o mniejszej wadze.

Znaczenie praktyczne ma również dobrowolne uregulowanie zaległości, złożenie prawnie skutecznej deklaracji lub jej korekty oraz usunięcie skutków naruszenia. Przepisy podatkowe mogą w takich sytuacjach wyłączać wszczęcie albo prowadzenie postępowania karnego skarbowego, jeżeli spełnione są wskazane w nich warunki. W tekstach ustaw określenie „wykroczenie skarbowe” występuje także przy regulowaniu skutków procesowych, przedawnienia lub ochrony wynikającej z zastosowania się do interpretacji podatkowej.