Art. 967. k.c. Skuteczność zapisów i poleceń

§ 1. Jeżeli osoba powołana jako spadkobierca testamentowy nie chce lub nie może być spadkobiercą, spadkobierca ustawowy, któremu przypadł przeznaczony dla tej osoby udział spadkowy, obowiązany jest, w braku odmiennej woli spadkodawcy, wykonać obciążające tę osobę zapisy zwykłe, polecenia i inne rozrządzenia spadkodawcy.

§ 2. Przepis powyższy stosuje się odpowiednio do spadkobiercy podstawionego oraz do spadkobiercy, któremu przypada udział spadkowy z tytułu przyrostu.

Komentarz do Art. 967. kc

Art. 967 Kodeksu cywilnego reguluje sytuację, w której osoba powołana jako spadkobierca testamentowy nie chce lub nie może przyjąć spadku. W takim przypadku, udział spadkowy przypada spadkobiercy ustawowemu, który jest zobowiązany do wykonania zapisów zwykłych, poleceń i innych rozrządzeń spadkodawcy, chyba że spadkodawca wyraził odmienną wolę.

Komentarz:

Zakres zastosowania: Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacjach, gdy spadkobierca testamentowy odmawia przyjęcia spadku (np. poprzez złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku) lub nie może być spadkobiercą (np. z powodu śmierci przed otwarciem spadku, niezdolności prawnej do dziedziczenia). W takich przypadkach, udział spadkowy przechodzi na spadkobiercę ustawowego.
Obowiązki spadkobiercy ustawowego: Spadkobierca ustawowy, który otrzymuje udział spadkowy, jest zobowiązany do wykonania zapisów zwykłych, poleceń i innych rozrządzeń spadkodawcy, które były nałożone na pierwotnego spadkobiercę testamentowego. Oznacza to, że musi on spełnić wszelkie zobowiązania wynikające z testamentu, chyba że spadkodawca wyraził odmienną wolę w testamencie.
Odmienna wola spadkodawcy: Spadkodawca może w testamencie wyrazić wolę, że w przypadku odmowy lub niemożności przyjęcia spadku przez spadkobiercę testamentowego, zapisy zwykłe, polecenia i inne rozrządzenia nie będą obciążały spadkobiercy ustawowego. W takim przypadku spadkobierca ustawowy nie będzie zobowiązany do ich wykonania.
Spadkobierca podstawiony i przyrost: Przepis ten stosuje się również odpowiednio do spadkobiercy podstawionego oraz do spadkobiercy, któremu przypada udział spadkowy z tytułu przyrostu. Spadkobierca podstawiony to osoba wskazana w testamencie na wypadek, gdyby pierwotny spadkobierca nie chciał lub nie mógł przyjąć spadku. Przyrost natomiast dotyczy sytuacji, gdy udział spadkowy przypada innym spadkobiercom testamentowym w wyniku odrzucenia spadku przez jednego z nich.
Znaczenie praktyczne: Przepis ten ma na celu zapewnienie realizacji woli spadkodawcy, nawet w sytuacji, gdy pierwotnie powołany spadkobierca testamentowy nie może lub nie chce przyjąć spadku. Dzięki temu, zapisy zwykłe, polecenia i inne rozrządzenia spadkodawcy nie zostają zaniedbane, a spadkobierca ustawowy, który otrzymuje udział spadkowy, jest zobowiązany do ich wykonania.

Podsumowując, art. 967 Kodeksu cywilnego zapewnia ciągłość realizacji woli spadkodawcy, nakładając na spadkobiercę ustawowego obowiązek wykonania zapisów zwykłych, poleceń i innych rozrządzeń, w przypadku gdy pierwotny spadkobierca testamentowy nie chce lub nie może przyjąć spadku. Przepis ten ma na celu ochronę interesów osób, na rzecz których spadkodawca dokonał rozrządzeń w testamencie.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 1610.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

spadkobierca testamentowy

spadkobierca ustawowy

udział spadkowy

wola spadkodawcy

zapisy zwykłe

polecenia spadkodawcy

rozrządzenia spadkodawcy

spadkobierca podstawiony

tytuł przyrostu

osoba powołana

odmowa spadku

Art. 966.Art. 968.