§ 18.
1. Powiatowy lekarz weterynarii w przypadku podejrzenia wystąpienia lub wystąpienia choroby u dzika:
1) powiadamia o tym fakcie myśliwych i posiadaczy świń;
2) podejmuje czynności mające na celu zebranie i udokumentowanie wszelkich danych epizootycznych dotyczących tego przypadku, w tym:
a) pozyskuje potrzebne informacje od osób, które znalazły lub upolowały dzika,
b) przeprowadza badania dzika,
c) wysyła próbki, pobrane zgodnie z instrukcją diagnostyczną, do badań laboratoryjnych w celu określenia genotypu wirusa choroby.
2. Powiatowy lekarz weterynarii albo wojewoda, niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia choroby u dzika:
1) określa obszar skażony, biorąc pod uwagę;
a) wyniki przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego,
b) warunki geograficzne mające znaczenie dla bytowania dzików oraz występowania choroby,
c) pogłowie i biologię dzików na tym obszarze,
d) przeszkody naturalne i sztuczne ograniczające przemieszczanie dzików;
2) nakazuje na obszarze skażonym:
a) posiadaczom świń sporządzenie oraz uaktualnianie spisu wszystkich świń, z podziałem na kategorie produkcyjne; w gospodarstwach, w których świnie są utrzymywane na otwartym terenie, pierwszy spis przeprowadza się na podstawie danych szacunkowych,
b) używanie określonych przez niego środków dezynfekcyjnych przy wejściach i wyjściach z gospodarstwa oraz z pomieszczeń, w których są przetrzymywane świnie,
c) stosowanie przez osoby mające kontakt z dzikami środków higieny niezbędnych do ograniczenia ryzyka szerzenia się choroby, w tym odkażanie rąk i obuwia,
d) zniszczenie, w sposób określony w § 4 ust. 1 pkt 3 lit. b, zwłok dzików oraz mięsa, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych pochodzących od dzików, u których wyniki badań, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. c, były pozytywne;
3) może nakazać na obszarze skażonym przeprowadzenie dezynsekcji w gospodarstwie, w tym przy wejściach i wyjściach z pomieszczeń, w których są przetrzymywane świnie;
4) zakazuje na obszarze skażonym:
a) przywożenia do gospodarstwa lub wywożenia z gospodarstwa świń,
b) wyprowadzania świń z pomieszczeń, w których są przetrzymywane, lub nakazuje przetrzymywanie ich w miejscu wykluczającym kontakt z dzikami żyjącymi na wolności,
c) wnoszenia i wwożenia na teren gospodarstwa tusz dzików, mięsa i produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych pochodzących od dzików oraz produktów, pasz, substancji, sprzętu, materiałów, narzędzi i innych przedmiotów, które mogły zostać skażone wirusem choroby,
d) wynoszenia i wywożenia świń i materiału biologicznego świń poza ten obszar w celu handlu;
5) może wprowadzić środki określone w art. 45 ust. 1 pkt 2-5 lub 7-11 ustawy , jeżeli wymaga tego sytuacja epizootyczna.
3. W przypadku stwierdzenia braku zagrożenia rozprzestrzeniania się wirusa choroby, w wyniku przeprowadzonej analizy ryzyka, powiatowy lekarz weterynarii wyraża zgodę na przywożenie do gospodarstwa lub wywożenie z gospodarstwa świń.
4. Powiatowy lekarz weterynarii podejmuje czynności mające na celu zebranie danych epizootycznych dotyczących występowania choroby u dzików na obszarze skażonym, w tym:
1) prowadzi i na bieżąco aktualizuje dokumentację epizootyczną, która powinna zawierać:
a) dane dotyczące obszaru geograficznego, gdzie odstrzelono lub znaleziono martwego dzika,
b) datę odstrzału lub znalezienia martwego dzika,
c) wiek, płeć i przybliżoną wagę dzika,
d) stan zwłok - w przypadku martwego dzika,
e) zaobserwowane przed zabiciem objawy - w przypadku odstrzelonego dzika,
f) dane dotyczące osoby, która znalazła lub odstrzeliła dzika,
g) datę wypełnienia dokumentu,
h) wynik badań laboratoryjnych,
i) podpis i pieczęć właściwego miejscowo powiatowego lekarza weterynarii;
2) przeprowadza badania, zgodnie z instrukcją diagnostyczną, w celu stwierdzenia albo wykluczenia choroby:
a) wszystkich świń chorych oraz padłych,
b) wszystkich dzików odstrzelonych lub padłych;
3) wysyła próbki, pobrane zgodnie z instrukcją diagnostyczną, do badań laboratoryjnych.
5. Przy wystąpieniu pierwotnego przypadku choroby krajowe laboratorium referencyjne właściwe do badań w kierunku choroby określa genotyp wirusa przy zastosowaniu procedury laboratoryjnej określonej w instrukcji diagnostycznej.
6. Po wystąpieniu pierwotnego przypadku choroby Główny Lekarz Weterynarii:
1) przygotowuje plan zwalczania choroby, który w terminie 90 dni od dnia wystąpienia pierwotnego przypadku choroby przedstawia Komisji Europejskiej w celu zatwierdzenia;
2) powołuje grupę ekspertów, w której skład wchodzą lekarze weterynarii, myśliwi, biolodzy, epidemiolodzy i specjaliści chorób zakaźnych zwierząt, a której zadaniem jest współpraca w zakresie:
a) analizy sytuacji epizootycznej i określenia obszaru skażonego,
b) ustanowienia środków stosowanych na obszarze zapowietrzonym, w tym zakazu polowań i karmienia dzików,
c) sporządzenia planu zwalczania choroby, o którym mowa w pkt 1,
d) przeprowadzania weryfikacji skuteczności podjętych środków.
7. Plan, o którym mowa w ust. 6 pkt 1, zawiera w szczególności informacje dotyczące:
1) wyników dochodzenia epizootycznego i badań przeprowadzonych zgodnie z ust. 4 pkt 2 oraz określenia obszaru wystąpienia choroby;
2) sposobu określenia obszaru skażonego, uwzględniającego co najmniej:
a) wyniki przeprowadzonego dochodzenia epizootycznego oraz określenia obszaru wystąpienia choroby,
b) pogłowie dzików na tym obszarze,
c) istnienie głównych przeszkód naturalnych lub sztucznych ograniczających przemieszczanie dzików;
3) organizacji współpracy pomiędzy organami Inspekcji Weterynaryjnej, innymi służbami i ekspertami z zakresu łowiectwa oraz biologii dzików i myśliwymi;
4) kampanii informacyjnych prowadzonych w celu zwrócenia uwagi myśliwych na środki, jakie mają podjąć w ramach planu zwalczania choroby;
5) określenia stopnia zakażenia populacji dzików, z podziałem na wiek, określonego na podstawie analizy uzyskanych wyników przeprowadzonych badań, o których mowa w ust. 4 pkt 2, oraz na podstawie dochodzeń epizootycznych;
6) wymagań, jakie stosują myśliwi w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby;
7) metod usuwania odstrzelonych lub znalezionych martwych dzików, przeprowadzonego zgodnie z rozporządzeniem nr 1069/2009, oraz poprzedzonego badaniem przez urzędowego lekarza weterynarii oraz badaniem laboratoryjnym przeprowadzonym zgodnie z instrukcją diagnostyczną;
8) danych epizootycznych, o których mowa w ust. 4 pkt 1;
9) programów dotyczących choroby, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy , i środków zapobiegawczych stosowanych w gospodarstwach znajdujących się na obszarze skażonym oraz w miarę potrzeby w jego sąsiedztwie, w tym środków, o których mowa w ust. 2 pkt 4;
10) innych środków stosowanych w celu zniesienia nakazów, zakazów i ograniczeń związanych ze zwalczaniem choroby;
11) organów odpowiedzialnych za nadzór i koordynację środków podjętych w celu zwalczania choroby;
12) sposobu wymiany informacji w celu umożliwienia grupie ekspertów powołanych zgodnie z ust. 6 pkt 2 regularnego badania wyników planu zwalczania choroby;
13) środków monitorowania choroby, o których mowa w pkt 5, 7 i 8, wprowadzonych co najmniej 12 miesięcy od dnia wykrycia ostatniego przypadku choroby na określonych obszarach skażonych i obowiązujących co najmniej przez 12 miesięcy.
8. Główny Lekarz Weterynarii, co 6 miesięcy, przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie dotyczące sytuacji epizootycznej choroby na obszarach skażonych oraz wyniki planu, o którym mowa w ust. 6 pkt 1.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Dziennik Ustaw z 2015 r. poz. 754.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.