Artykuł 10.
Wysokie Układające się Strony będą mogły wymagać, aby produkty i towary przywożone na ich terytorium były zaopatrzone w świadectwo pochodzenia, stwierdzające:
1) jeśli chodzi o surowce we właściwym słowa znaczeniu lub o produkty naturalne, że surowce te lub produkty naturalne pochodzą z drugiego kraju;
2) jeśli chodzi o produkty przetworzone, że produkty te dopełniją warunków - zarówno w tym, co się tyczy zawartego w nich surowca jak i w tym, co się tyczy przetworzenia, jakiemu uległy, - od których kraj przywożący uzależnia uznanie narodowości towaru. Świadectwa pochodzenia będą wystawiane bądź przez Izby Handlowe, od których zależy wysyłający towar, bądź przez władze celne, bądź przez każdą inną władzę lub organizm gospodarczy, co do których wyrazi zgodę kraj przeznaczenia towaru. Będą one legalizowane przez przedstawiciela dyplomatycznego lub konsularnego kraju przeznaczenia towaru z wyjątkiem wypadku, gdyby zostały one wystawione przez władze celne kraju pochodzenia. W wypadku, gdyby wysyłający towar mógł obawiać się, że mimo świadectwa pochodzenia, w które towar jest zaopatrzony, towar ten może być przedmiotem zakwestinowania, będzie mógł zlecić stwierdzenie świadectwa pochodzenia przez świadectwo sprawdzenia wystawione i podpisane zarówno przez wystawiającego świadectwo pochodzenia jak i przez agenta technicznego wskazanego przez przedstawiciela dyplomatycznego kraju przeznaczenia, a którego wskazanie zostanie notyfikowane rządowi kraju, wysyłającego towar. Agent ten będzie mógł dla dokonania sprawdzenia zażądać wszelkich stosownych dowodów i ozmajmień, jak również pobrać opłatę, której wysokość będzie ograniczona do kosztów czasu i przejazdu potrzebnych dla wystawienia świadectwa sprawdzenia. Jeżeli towar zaopatrzony jest w świadectwo sprawdzenia, nie będzie on podlegał prawnej ekspertyzie podczas clenia, chyba w wypadku przypuszczalnego nadużycia lub zastąpienia towaru przez inny. Przesyłki pocztowe będą zwolnione od świadectwa pochodzenia, o ile chodzić będzie o przywóz, nie mających cech handlowych. Świadectwa pochodzenia będą wystawiane bądź w języku kraju pochodzenia, bądź w języku kraju przeznaczenia. W pierwszym wypadku oba kraje zastrzegają sobie prawo wymagania ich tłumaczenia. We wszystkich wypadkach, gdy jeden z obu rządów zawiadmi drugi za pośrednictwem upoważnionego do tego agenta, że przy wystawianiu wspomnianych świadectw doszło do nadużyć, rząd, do którego zostanie skierowane zawiadomienie, zastosuje specjalne badanie zarzucanych faktów, zawiadomi o wynikach tego badania rząd oskarżający i poweźmie ewentualnie wszystkie zarządzenia w swej mocy dla uniknięcia utrzymania się w dalszym ciągu wspomnianych nadużyć.
Tekst przepisu: akt wydany przez Prezydenta Rzeczypospolitej, Dziennik Ustaw z 1937 r. poz. 54.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.