1. Zabezpieczenie przeciwpożarowe lasów dostosowuje się do kategorii zagrożenia pożarowego lasów oraz stopnia zagrożenia pożarowego lasów lub prognozowanego stopnia zagrożenia pożarowego lasów.
2. Kategoria zagrożenia pożarowego lasów obejmuje lasy o podobnym poziomie podatności na pożar, ustalonym na podstawie częstotliwości występowania pożarów, warunków drzewostanowych i klimatycznych oraz czynników antropogenicznych.
3. Stopień zagrożenia pożarowego lasów jest to poziom prawdopodobieństwa zaistnienia pożaru w danym dniu, w zależności od dynamicznych zmian pogodowych i wilgotności ściółki.
4. Prognozowany stopień zagrożenia pożarowego lasów jest to prognozowany poziom prawdopodobieństwa zaistnienia pożaru, zależny od dynamicznych zmian pogodowych i wilgotności ściółki.
1. Ustala się następujące kategorie zagrożenia pożarowego lasów:
1) I kategoria zagrożenia pożarowego - duże zagrożenie;
2) II kategoria zagrożenia pożarowego - średnie zagrożenie;
3) III kategoria zagrożenia pożarowego - małe zagrożenie.
2. Sposób zaliczania lasów do kategorii zagrożenia pożarowego lasów jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia.
2a. Zaliczenia lasów do kategorii zagrożenia pożarowego lasów dokonuje się dla obszaru każdego nadleśnictwa albo parku narodowego w planach urządzenia lasu, uproszczonych planach urządzenia lasu albo planach ochrony parku narodowego. 1. Ustala się następujące stopnie zagrożenia pożarowego lasów:
1) 0. stopień zagrożenia pożarowego - brak zagrożenia;
2) 1. stopień zagrożenia pożarowego - małe zagrożenie;
3) 2. stopień zagrożenia pożarowego - średnie zagrożenie;
4) 3. stopień zagrożenia pożarowego - duże zagrożenie.
2. Ustala się następujące prognozowane stopnie zagrożenia pożarowego lasów:
1) 0. prognozowany stopień zagrożenia pożarowego - brak zagrożenia;
2) 1. prognozowany stopień zagrożenia pożarowego - małe zagrożenie;
3) 2. prognozowany stopień zagrożenia pożarowego - średnie zagrożenie;
4) 3. prognozowany stopień zagrożenia pożarowego - duże zagrożenie.
3. Dla lasów, w których udział typów siedliskowych lasu terenów górskich jest większy niż 50%, nie jest wymagane oznaczanie stopnia oraz prognozowanego stopnia zagrożenia pożarowego lasów.
4. Stopień oraz prognozowany stopień zagrożenia pożarowego lasów oznacza się dla strefy prognostycznej.
5. Strefa prognostyczna jest to obszar nadleśnictwa albo grupy nadleśnictw, wraz z parkami narodowymi, wyznaczany na podstawie następujących kryteriów:
1) kategorii zagrożenia pożarowego lasów;
2) występowania dużych, zwartych obszarów leśnych;
3) warunków przyrodniczo-leśnych;
4) jednorodności pod względem klimatycznym;
5) składu gatunkowego drzewostanów oraz rozmieszczenia i udziału poszczególnych gatunków;
6) występowania na terenach leśnych siedlisk, w tym siedlisk szczególnie zagrożonych pożarem (bór suchy, bór świeży, bór wilgotny, bór mieszany świeży, bór mieszany wilgotny i las łęgowy);
7) liczby i powierzchni pożarów lasów powstałych w okresie ostatnich 10 lat poprzedzających wyznaczenie stref;
8) zapewnienia łączności radiotelefonicznej w obrębie strefy;
9) występowania dużych aglomeracji miejskich, rejonów przemysłowych lub obszarów o dużym nasileniu ruchu turystycznego.
6. Stopień oraz prognozowany stopień zagrożenia pożarowego lasów oznacza się w okresie od dnia 1 marca, nie wcześniej jednak niż po ustąpieniu pokrywy śnieżnej, do dnia 30 września.
7. Stopień zagrożenia pożarowego lasów oznacza się o godzinie 900 i 1300 danego dnia. Prognozowany stopień zagrożenia pożarowego lasów oznacza się o godzinie 900 na godzinę 1300 i na godzinę 900 dnia następnego oraz koryguje się go o godzinie 1300 na godzinę 900 dnia następnego.
8. Metoda oznaczania stopnia oraz prognozowanego stopnia zagrożenia pożarowego lasów jest określona w załączniku nr 2 do rozporządzenia.
1. W lasach o powierzchni powyżej 300 ha zaliczonych do I lub II kategorii zagrożenia pożarowego, w okresach oznaczonego dla tych lasów 1., 2. lub 3. stopnia lub prognozowanego stopnia zagrożenia pożarowego lasów, jest wymagane prowadzenie obserwacji mającej na celu wczesne wykrycie pożaru, zawiadomienie o jego powstaniu, a także podjęcie działań ratowniczych. 2. Obserwacja lasów, o której mowa w ust. 1, może być prowadzona następującymi sposobami:
1) ze stałych punktów obserwacji naziemnej, zwanych dalej „punktami obserwacyjnymi”;
2) przez naziemne patrole przeciwpożarowe;
3) przez patrole lotnicze.
3. Obserwacja lasów, o której mowa w ust. 1, jest prowadzona:
1) od godziny 900 do godziny 1100 - w przypadku oznaczenia na godzinę 900 1., 2. albo 3. prognozowanego stopnia zagrożenia pożarowego lasów;
2) od godziny 1100 do godziny 1300 - w przypadku oznaczenia o godzinie 900 1., 2. albo 3. stopnia zagrożenia pożarowego lasów;
3) od godziny 1300 do godziny 1500 - w przypadku oznaczenia o godzinie 900 na godzinę 1300 1., 2. albo 3. prognozowanego stopnia zagrożenia pożarowego lasów;
4) od godziny 1500 do godziny przed zachodem słońca - w przypadku oznaczenia o godzinie 1300 1., 2. albo 3. stopnia zagrożenia pożarowego lasów.
1. Punktami obserwacyjnymi są wieże obserwacyjne lub stanowiska obserwacyjne usytuowane na obiektach lub wzniesieniach, pozwalające na prowadzenie obserwacji w promieniu co najmniej 10 km.
2. Punkty obserwacyjne wyposaża się w:
1) urządzenia umożliwiające wykrycie pożaru oraz ustalenie miejsca i czasu jego powstania;
3) książkę meldunków o zauważonych pożarach i o powiadamianiu o nich;
4) instrukcję postępowania dla osoby prowadzącej obserwację, wskazującą w szczególności sposób postępowania w razie wykrycia pożaru oraz obowiązki podczas prowadzenia obserwacji.
3. Położenie punktów obserwacyjnych w lasach zaliczonych do I kategorii zagrożenia pożarowego powinno zapewniać możliwość prowadzenia obserwacji lasu co najmniej z dwóch punktów obserwacyjnych w celu ustalenia miejsca powstania pożaru. 4. Jeżeli obserwacja lasu jest prowadzona jednym ze sposobów, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 2 i 3, wówczas nie jest wymagane prowadzenie obserwacji z punktów obserwacyjnych lasów o powierzchni do:
1) 1 000 ha - zaliczonych do I kategorii zagrożenia pożarowego;
2) 2 000 ha - zaliczonych do II kategorii zagrożenia pożarowego.
5. Prowadzenie obserwacji lasów przez naziemne patrole przeciwpożarowe jest wymagane w razie nieprowadzenia obserwacji pozostałymi sposobami, o których mowa w § 4 ust. 2.
W uzasadnionych wypadkach, w lasach zaliczonych do III kategorii zagrożenia pożarowego prowadzi się obserwację sposobami, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 2 i 3, uzgodnionymi z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej; w odniesieniu do lasów użytkowanych przez jednostki organizacyjne podległe albo nadzorowane przez Ministra Obrony Narodowej - powiadamia się Wojskową Ochronę Przeciwpożarową.
1. Drogi leśne, wykorzystywane jako dojazdy pożarowe, powinny być oznakowane i utrzymane w sposób zapewniający ich przejezdność.
2. Drogi, o których mowa w ust. 1, budowane lub przebudowywane, powinny mieć następujące parametry:
1) nawierzchnię gruntową lub utwardzoną o nośności co najmniej 10 ton i nacisku osi 5 ton;
2) promienie zewnętrzne łuków o długości co najmniej 11 m;
3) odstęp pomiędzy koronami drzew o szerokości co najmniej 6 m, zachowany do wysokości 4 m od nawierzchni jezdni;
4) jezdnię o szerokości co najmniej 3 m;
5) plac manewrowy o wymiarach co najmniej 20 × 20 m - w przypadku drogi bez przejazdu;
6) mijanki o szerokości co najmniej 3 m i długości 23 m, położone w odległości nie większej niż 300 m od siebie, z zapewnieniem z nich wzajemnej widoczności - w przypadku dróg jednopasmowych.
Odległość pomiędzy dowolnym punktem położonym w lesie a najbliższą drogą publiczną, z wyłączeniem autostrad i dróg ekspresowych, lub drogą, o której mowa w § 7 ust. 1, nie powinna przekraczać:
1) 750 m - dla lasów zaliczonych do I kategorii zagrożenia pożarowego;
2) 1 500 m - dla lasów zaliczonych do II lub III kategorii zagrożenia pożarowego.
1. Zabezpieczeniu przeciwpożarowemu lasów położonych przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasów służą pasy przeciwpożarowe.
2. Zwarte obszary leśne o powierzchni powyżej 10 000 ha zaliczone do I lub II kategorii zagrożenia pożarowego można rozdzielać pasami przeciwpożarowymi, tworzącymi miejsca do prowadzenia działań ratowniczych. 1. Wyróżnia się cztery podstawowe rodzaje pasów przeciwpożarowych wykonywanych następującymi sposobami:
1) pas przeciwpożarowy typu A - oddzielający las od dróg publicznych, dróg dojazdowych niebędących drogami publicznymi do zakładu przemysłowego lub magazynowego, obiektów magazynowych i użyteczności publicznej pas gruntu o szerokości 30 m, przyległy do granicy pasa drogowego albo obiektu, pozbawiony martwych drzew, leżących gałęzi i nieokrzesanych ściętych lub powalonych drzew; 2) pas przeciwpożarowy typu B - oddzielający las od parkingów, zakładów przemysłowych i dróg poligonowych pas gruntu o szerokości 30 m, przyległy do granicy obiektu albo drogi, spełniający wymogi, o których mowa w pkt 1, z tym że w odległości od 2 do 5 m od granicy obiektu albo drogi zakłada się bruzdę o szerokości 2 m oczyszczoną do warstwy mineralnej; bruzdę może stanowić inna powierzchnia pozbawiona materiałów palnych;
3) pas przeciwpożarowy typu C - oddzielający las od obiektów na terenach poligonów wojskowych pas gruntu o szerokości od 30 do 100 m, przyległy do granicy obiektu, spełniający wymogi, o których mowa w pkt 1, z tym że bezpośrednio przy obiekcie zakłada się bruzdę o szerokości od 5 do 30 m oczyszczoną do warstwy mineralnej;
4) pas przeciwpożarowy typu D - rozdzielający duże zwarte obszary leśne pas gruntu o szerokości od 30 do 100 m, spełniający wymogi, o których mowa w pkt 1, z bruzdą o szerokości od 3 do 30 m oczyszczoną do warstwy mineralnej; pasy rozdzielające zwarte obszary leśne zakłada się wzdłuż wytypowanych dróg, umożliwiających prowadzenie działań ratowniczych, a drzewostany na tym pasie muszą mieć udział ponad 50% gatunków liściastych.
2. Szczegółowych ustaleń dotyczących wykonania pasów, o których mowa w ust. 1 pkt 3, dokonują zarządcy lasów w uzgodnieniu z właściwymi terytorialnie kierownikami jednostek podległych i nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej.
3. Szczegółowych ustaleń dotyczących wykonania pasów, o których mowa w ust. 1 pkt 4, dokonują zarządcy lasów w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.
4. W wypadkach szczególnego zagrożenia pożarowego dla lasów można urządzać inne rodzaje pasów przeciwpożarowych, zgodnie z zasadami gospodarki leśnej.
1. Na każde 10 000 ha lasu lub dla nadleśnictwa albo parku narodowego organizuje się co najmniej jedną bazę sprzętu do gaszenia pożarów lasów.
2. Wyposażenie bazy sprzętu do gaszenia pożarów lasów stanowią w szczególności:
1) dla lasów zaliczonych do I kategorii zagrożenia pożarowego - 10 gaśnic lub hydronetek plecakowych, 30 łopat, 20 tłumic, 2 pługi do wyorywania pasów przeciwpożarowych, samochód patrolowo-gaśniczy albo przyczepa ze zbiornikiem na wodę o pojemności minimum 400 I z możliwością podawania środka gaśniczego;
2) dla lasów zaliczonych do II kategorii zagrożenia pożarowego - 10 gaśnic lub hydronetek plecakowych, 20 łopat, 10 tłumic, pług do wyorywania pasów przeciwpożarowych, samochód patrolowo-gaśniczy albo przyczepa ze zbiornikiem na wodę o pojemności co najmniej 200 l;
3) dla lasów zaliczonych do III kategorii zagrożenia pożarowego - 10 gaśnic lub hydronetek plecakowych, 10 łopat, 10 tłumic, pług do wyorywania pasów przeciwpożarowych.
Zakaz wstępu do lasu wprowadza się przy 3. stopniu zagrożenia pożarowego, jeżeli przez kolejnych 5 dni wilgotność ściółki mierzona o godzinie 900 będzie niższa od 10%.
Traci moc rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad zabezpieczenia przeciwpożarowego lasów (Dz. U. poz. 824).
Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.