§ 10. Diagnoza dzieci słabosłyszących i niesłyszących
1. W przypadku wydania orzeczenia lub opinii dotyczących dzieci i uczniów słabosłyszących i niesłyszących należy uwzględnić dodatkowo:
1) charakterystykę kliniczną jednostki chorobowej: stopień i rodzaj uszkodzenia słuchu, ocenę funkcjonalną słyszenia;
2) poziom komunikacji uwzględniający możliwości w zakresie komunikacji werbalnej i niewerbalnych metod komunikacji, w tym języka migowego i fonogestów;
3) informację o sposobie komunikowania się z dzieckiem lub uczniem przez rodzinę;
4) ocenę surdopedagogiczną i surdologopedyczną dziecka lub ucznia, opisującą sposób funkcjonowania dziecka lub ucznia w przedszkolu, szkole, ośrodku lub placówce, w tym trudności w słyszeniu i rozumieniu komunikatów werbalnych oraz dostępie do podręczników, materiałów edukacyjnych i materiałów ćwiczeniowych;
5) ocenę zasobów i barier środowiska przedszkolnego lub szkolnego, ze szczególnym uwzględnieniem:
a) wyposażenia w urządzenia wspomagające słyszenie i odbiór audiowizualny,
b) dostępu do usług związanych z przygotowywaniem notatek, zapisywaniem symultanicznym lub tłumaczeniem na język migowy.
2. Badania diagnostyczne dzieci i uczniów słabosłyszących oraz niesłyszących uwzględniają indywidualne możliwości percepcyjne tych dzieci i uczniów oraz wszystkie dostępne modalności zmysłowe, z odpowiednim dopasowaniem metod diagnostycznych.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Edukacji, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 428.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.