§ 7.
1. Warunkiem przetrzymywania zwierząt kręgowych jest ich oznakowanie za pomocą mikroczipa o niezmienialnym i niepowtarzalnym numerze, odpowiadającego normom ISO 11784: 1996 (E) i ISO 11785: 1996 (E), wyprodukowanego do celów znakowania żywych zwierząt.
2. Wszczepienie mikroczipa jest wykonywane przez lekarza weterynarii posiadającego prawo do wykonywania zawodu lekarza weterynarii, określone w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o zakładach leczniczych dla zwierząt (Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 95, z 2008 r. Nr 220, poz. 1433 oraz z 2011 r. Nr 106, poz. 622).
3. Miejsce wszczepiania mikroczipa u zwierzęcia niebezpiecznego oraz ograniczenia wynikające z potrzeby zachowania dobrostanu zwierząt określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.
4. Mikroczip powinien być wszczepiony w sposób możliwie jak najbardziej utrudniający jego ewentualne przyżyciowe usunięcie i nie powinien być widoczny przez skórę oznakowanego zwierzęcia.
5. Mikroczipa nie wszczepia się w trakcie hibernacji zwierzęcia ani w czasie na tyle krótkim przed wejściem w ten stan, że uniemożliwiałoby to pełne zagojenie się do tego momentu miejsca wszczepienia.
6. Jeżeli wymaga tego dobrostan zwierzęcia, w szczególności mając na uwadze stan zdrowia, kondycję lub rozmiary zwierzęcia, lekarz weterynarii może podjąć decyzję o oznakowaniu tego zwierzęcia w terminie późniejszym niż określony w załączniku nr 4 do rozporządzenia, wydając zaświadczenie, w którym podaje okoliczności, po zaistnieniu których będzie można zwierzę oznakować.
7. Jeżeli do chwili przekroczenia wieku lub rozmiaru, o których mowa w załączniku nr 4 do rozporządzenia, zwierzę nie zostało oznakowane, znakuje się je bez zbędnej zwłoki.
Tekst przepisu: akt wydany przez Ministra Środowiska, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 173.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.